Er zijn zoveel stichtingen en goede doelen dat ik door de bomen het bos vaak niet meer zie. Ik wil best wat bijdragen aan een betere wereld, idealistisch als ik ben.. Maar er is zoveel ellende op de wereld! Waar moet je in vredesnaam beginnen? Je kunt niet overál geld aan geven, en de grote goede doelen strijden dan ook om het hardst met elkaar om de knaken. Spotjes op tv, radio, posters in bushaltes… Is dat dan waar jouw geld naartoe gaat? Ik geef persoonlijk liever aan wat minder bekende stichtingen die hun geld niet gebruiken om directeuren in een mooie auto te laten rijden en gelikte spotjes uit te zenden…

Op mijn reizen door India heb ik schitterende dingen gezien, maar werd ik ook geconfronteerd met een overweldigende armoede. Op iedere straathoek wordt gebedeld; mannen, vrouwen, maar ook kinderen. Mensen die geen dak boven hun hoofd hebben en maar moeten afwachten of ze genoeg geld bij elkaar weten te sprokkelen om te kunnen eten en in leven te blijven. Het is moeilijk om je voor te stellen hoe het is om in zo’n uitzichtloze situatie moeten leven. Overal waar je komt zie je ellende en situaties die schreeuwen om hulp.

Het is confronterend om in aanrakig te komen met zulke armoede. Dat vond mijn vriendinnetje Marieke van Bergeijk ook toen ze terugkwam na haar drie maanden durende reis door India. Ze was geschokt toen ze in de provincie Tamil Nadu in zoveel situaties terecht kwam waar hulp hard nodig was dat ze besloot om iets te doen. Ze startte de stichting Child Care India. Met haar stichting hoopt ze genoeg geld op te kunnen halen om de leefsituatie van de kinderen in het weeshuis in Mugaiyur te kunnen verbeteren. “70 kinderen in een gebouw dat deels op instorten staat. Een ondenkbare situatie dat er in zo’n gebouw zoveel kinderen wonen”

Stichting CCI zoekt sponsors. Het kost €175,- om een kindje in het weeshuis een jaar lang te voorzien van kleding, zeep, tandpasta, schoolspulletjes en gezonde voeding. Zo weinig? Ja, zo weinig. Het klinkt als een gigantische aanslag op je portemonnee, maar je kunt natuurlijk ook de kosten delen met vrienden of familie of klas of vereniging of of of. Misschien wil je eens overwegen om een kijkje te nemen op de website www.stichting-cci.nl (die ik trouwens heb ontworpen *schouderklopje*) voor meer informatie over het project… En spreekt het je aan, informeer dan eens bij Marieke voor de sponsorings mogelijkheden!

De post-holiday-dip… Wie kent hem niet? Twee weken lang met een auto, een caravan en een camper vol met vrienden rondgetourd in Duitsland, Frankrijk en Belgie. Er was bier, port en whiskey. En knakworsten, maar die zijn ongeopend de vakantie doorgekomen. We scrabbelden “kruisgrijpneger” en “cumvla”. Er werden wat weddenschappen gewonnen -en verloren- Er werd gerelaxed, gezwommen, gesport, gelezen, gedanst, gewandeld, gefotografeerd, gezopen, gekaterd, gekat en gelachen. Zo nu en dan had er iemand mexicaanse griep. Of keelontsteking. Maar dat mocht de pret niet drukken. Bedankt Lotte, Tyne, Jos, Rik, Dave, Annie en natuurlijk Sara en Casper voor de fijne vakantie!

En ach, gelukkig hebben we de foto’s nog ;)

Vrijdagochtend ging mijn wekker op een belachelijk vroeg tijdstip… Snel douchen, aankleden, koffer naar beneden sjouwen en op de fiets springen om de trein van 05.36 te halen! Onderweg is m’n koffertje 2 keer van m’n fiets gevallen en stootte ik mijn hoofd tegen het fietsenrek op Dordrecht centraal; ochtenden zijn niet mijn ding. Onderweg naar Haarlem heb ik mezelf dan ook goed wakker zitten houden omdat het echt iets voor mij zou zijn om in Amsterdam wakker te worden… En dat is niet de bedoeling. Het reisplan: Haarlem, en dan om 7 uur door naar Berlijn!

Laurens en ik hadden ons voorbereid op 6 uurtjes rijden, maar het bleek iets langer te zijn. Maar ach, gezellig was het toch wel, hard meezingend met lady gaga, alphabeat, Anouk, blink 182 en meer van dat soort herrie. Het was nog even spannend toen de benzine bijna op was en het volgende tankstation maar niet in zicht kwam maar dankzij Laurens goede karma hebben we het dan toch gered! Om een uur of 3 reden we Berlijn binnen!

We logeerden bij een vriend van Laurens in oost Berlijn, vlakbij het metrostation en dus eigenlijk ideaal! Op goed gelukt in de metro gestapt met een dubieus kaartje dat we van een zwerver hadden gekocht, en toen we uitstapten stonden we midden op de Potsdammer platz. Na een kort gesprek over religie met Amerikaanse zendelingen liepen we naar het park en door naar de Brandenburger Tor. Er was een skate marathon aan de gang, dus alles was afgezet. Doorgelopen naar de rivier en daar even uit zitten rusten. We besloten nog iets te gaan drinken bij een hippe tent waar Laurens initialen in grafity op een verkeersbord gespoten waren. Omdat we allebij best wel vrij moe waren liepen we terug naar het metrostation. Langs dure, hele dure auto’s en chique feestjes. En langs het Holocaust monument, waar we toch nog even verstoppertje moesten spelen.

De volgende ochtend zat ik voor mijn doen vroeg aan het ontbijt. Laurens was vroeg op en Holger ging die dag weg, dus die kwam ook nog even gedag zeggen. We kochten een kaart van Berlijn -waar we eigenlijk niets aan hadden- en gingen op zoek naar Checkpoint Charlie. Het was even zoeken maar dankzij een heel lief Argentijns vrouwtje zagen we al snel een grote massa mensen midden op de weg. gevonden! We maakten snel wat foto’s, dronken koffie bij Balzac coffee omdat het zo lekker klonk en wandelden in de richting van Unter Den Linden. Bij het eerste de beste mooie gebouw zijn we naar binnengeglipt: Een museum vol duitse geschiedenis. En helaas, alles was volledig in het -jawel- duits, dus ik heb niet meer gedaan dan plaatjes kijken ;) Na het museum liepen we terug naar de Brandenburger Tor, waar Laurens een vieze, handtastelijke zilveren kabouter betaalde zodat ik met hem op de foto moest. Ooit krijgt ie die actie terug, mijn wraak zal zoet zijn…

We wilden naar de muur, maar hadden geen idee waar we naartoe moesten. Na wat gezoek op onze kaart heeft Laurens het toch maar aan iemand gevraagd. We kregen de naam van een merostation en gingen vol goede moed op weg. Het bleek iets ingewikkelder te zijn dan het klonk, maar we zijn er aangekomen! Van het metrosttion naar de muur nog snel mijn eerste bratwurst naar binnen gepropt. Helaas was de halve muur afgezet omdat de kunstwerken die erop geschilderd/gespoten zijn overnieuw werden gedaan. Dat is dus zo typisch: Ik ga naar de Taj Mahal: Staat gedeeltelijk in de steigers. Ik ga naar de verboden stad in Beijing: Staat volledig in de steigers. Ik ga de Aya Sofia bekijken in Istanbul: Staat van binnen in de steigers. Waarom? Ligt het aan mij? Maar het was toch indrukwekkend om te zien. We dronken wat op een terrasje aan de rivier waar Laurens werd aangevallen door een omwaaiende parasol. Helaas niet zwaargewond. We liepen verder langs de muur tot die ophield. We zagen een soort binnenplaatsje tussen twee gebouwen waar muziek was en werd gebasketbald. We besloten een kijkje te nemen en werden aangenaam verrast toen we zagen dat er een strand was aangelegd. Compleet met supergoedkope beachbar! Toen het keihard begon te regenen konden we er dan ook niet mee zitten dat we niet verder konden. Hoera voor gin tonics! We raakten aan de praat met een stelletje uit (hij) Italie en (zij) Spanje en bestelden nog maar een drankje. Goh wat erg he, dat weer?

Na een tijdje trokken we weer richting het centrum. We pakten de metro naar Tiergarten want daar zouden we lekker kunnen eten. De keuze bleek er erg tegen te vallen maar ach, lekker was het wel. Toen het donker was gingen we weer terug naar de Potsdammer platz, op zoek naar een biertje. We liepen helemaal naar Unter Den Linden voor we een kraampje vonden waar ze flesjes bier verkochten. Je moet er wat voor over hebben! In een melige bui besloten we te gaan “Lasergamen” in het holocaust monument. wie het eerst vijf foto’s heeft van de ander heeft gewonnen. We dronken aan de rand van het monument ons biertje op toen er twee polizei agenten aankwamen. Van hen kregen we de legendarische woorden: “Nicht rauchen und kein bier trinken!” En terecht… Het lasergamen was overigens te melig voor woorden. Zeker toen ik stilletjes achter een pilaar bleef staan omdat ik iemand hoorde. Ik wachtte net zolang tot het geluid vlakbij was en sprong al flitsend met mn camera achter de pilaar vandaan. Helaas, geen Laurens, maar een blond meisje dat een keiharde gil gaf van de schrik.

Toen Laurens Game Over was dronken we nog wat op de potsdammer platz voor we weer met de metro terug gingen naar Holgers huis. In de metro lag een jongen zwaar in coma te slapen met zijn mond open. Fris rook hij niet en Laurens besloot te vluchten voor hij bedolven zou worden onder het kwijlende lichaam van deze jongen, die we Rudy noemden. Helaas zat ik helemaal in mijn “het komt wel goed bui” maar ik wist niet hoe snel ik aan de andere kant moest gaan zitten toen de metro een bocht omging en Rudy’s lichaam gevaarlijk op me afkwam.

Toen ik in bed lag ben ik geloof ik net zo in coma gevallen als onze Rudy. Wat doen ze daar toch in het bier? ;) De volgende dag vertrokken we om een uur of 12 weer richting nederland. Erg handig van Laurens dat hij wel voor de heenweg een routebeschrijving had uitgeprint en niet voor de terugweg. Het was wat vogelen met een miniscuul kaartje maar uiteindelijk zijn we maar 1 keer verkeerd gereden. En dat was niet eens mijn schuld.

Het weekend was echt heel erg geslaagd. Erg gezellig om weer eens met zijn tweeen op pad te gaan na 5 weken samen door india gereisd te hebben. En Berlijn is echt een waanzinnige stad. Ik hoop dat ik ersnel nog eens kom!