Het hele land stond dit weekend in het teken van dé grote finale. Alles en iedereen was oranje, nog veel meer oranje dan bij alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. In alle grote steden hingen grote schermen waar tienduizenden supporters live naar de WK finale Nederland – Spanje keken. En ik? Ik was aan het werk op zo’n locatie in Breda. Met 5 collega’s bouwde ik vanaf 17:00 een feestje in de bierkar midden op het festivalterrein. De sfeer was waanzinnig goed, en zelfs onze Belgische buren waren massaal aanwezig in oranje outfits. Maar tijdens de wedstrijd sloeg de sfeer om… Nederland verloor lelijk tegen Spanje. Heel, heel lelijk. Het festivalterrein liep stilletjes leeg. Achter de bar hadden we geen zin meer om er nog een feestje van te maken. Mijn collega’s aan de andere barren zagen er ook niet vrolijk uit. Opruimen ging snel en stilletjes. Het was klaar. In heel Nederland.

Maar gelukkig bestond dit weekend niet alléén uit voetbal. Zo was er een geniale zaterdagavond op North Sea Jazz, uiteraard voorafgegaan door een borrel in de -helaas niet erg koele- tuin van het Bilderberg hotel. Het werd een avond van veel drank, fijne mensen, gigantische hitte, naar buiten rennen om af te koelen in de storm en dansen op blote voeten. De enige drie artiesten die we echt gezien hebben zijn Al Green, Sharon Jones & the Dap Kings en Macy Gray, maar daar noem je wel wat op ook natuurlijk.

Macy Gray wilde ik eigenlijk al jaren een keer live zien, en ook al miste ik een heleboel nummers viel ze alles behalve tegen. Al Green is zo’n artiest waarvan je ongemerkt veel meer kent dan je aanvankelijk dacht. En wát een stem en energie heeft die man nog op zijn leeftijd zeg! Maar mijn grote heldin van de avond was Sharon Jones. Wat een topwijf en wat een muziek. Had ik al gezegd dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken om te dansen? En dat wil echt wat zeggen.

Nee. Mijn weekend kan zelfs niet stuk door het grote verlies van zondagavond.
Bedankt iedereen, het was ge-wel-dig!

Foto: Bert lek

Soms heb je van die dagen dat alles goed is, dat alles klópt. Je stapt ergens in zonder te weten hoe het afloopt en je komt gewoon op je pootjes terecht.

Na een hele gezellige vrijdagavond-borrel stonden Mike en Adriana van Pasarella photography zaterdagochtend voor de deur. Er werd twee uur lang aan mijn haar en make-up gewerkt en het resultaat was een soort Patty 2.0: Een onwijs stoere chick, ge-wel-dig opgemaakt en met een wilde bos met vlammend rode krullen. Ik herkende mezelf nauwelijks terug! Die middag stond ik model voor Mike’s portfolio in de Benelux tunnel. Een beetje vreemd, aangezien ik meestal liever achter de camera sta dan ervóór! En poseren, laat ik daar nou even totaal geen ervaring mee hebben… Maar gelukkig kreeg ik hele duidelijke aanwijzingen en het lukte me zelfs om een uur lang in de kou een compleet arrogante kop te trekken. En jeetje, wat voelt het dan goed om jezelf op de foto’s terug te zien! Ik ben ontzettend blij met wat deze twee mensen uit me hebben weten te trekken. De foto’s zijn fantastisch! Complimenten aan Mike en Adriana en natuurlijk een schouderklopje voor mezelf ;)

Dankzij deze perfecte timing zag ik er natuurlijk fantastisch uit voor het feestje van die avond: Het slotfeest van het Internationaal Film Festival Rotterdam! (waar ik ook weer op de meest onwaarschijnlijke manier terecht ben gekomen!) En vooraf natuurlijk nog een filmpje in goed gezelschap. (Les Barons is een absolute aanrader mensen!!) Het feest was geweldig. Ik kan me bijna niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik heb gedanst. En dan bedoel ik ook écht dansen, en niet wat onbeholpen heen en weer geschuifel met mn voeten. De muziek was goed, de wijn was heerlijk en ik had leuke mensen om me heen. Ik voelde me zelfs nog een klein beetje beroemd toen ik out of the blue werd aangesproken met de woorden: “Hey! jij bent het meisje met die toffe Daily Mugshot! Ik ben fan van jou” En al helemaal toen ik mét gezelschap gewoon zonder stempel over de rode loper terug naar binnen mocht na een rokerspauze. Jeetje, waar dat rode haar toch goed voor is! Deze positieve energie was meer dan welkom. De avond werd uiteraard in stijl afgesloten met een geïmproviseerde afterparty en champagne. Dat zijn van die momenten dat je een keer blij bent dat de laatste bus om 12:00 gaat en de eerste pas weer om 06:30. Moet je kijken wat je misloopt als je gewoon naar huis gaat!

Soms kloppen dingen gewoon. Je bent op de juiste plaats, op het juiste moment en zonder precies te weten waarom maak je precies de dingen mee waar je blijkbaar aan toe was. En ja, eigenlijk gun ik mezelf dat wel :)

Maar goed, op dit soort gezeik zitten jullie niet te wachten. Maar misschien wel op de resultaten van de fotoshoot?
Meet the other side of me! En mag ik nog even zeggen dat ik vind dat ik vooral op de tweede foto een heel mooi hoofdje heb? Ja? Mooi. Want het is dat ik erbij was, anders had ik niet geloofd dat ík dit was! :D

Sommige muziek raakt je. Soms wordt je gegrepen door een stem, een melodie of een geluid en nooit meer losgelaten. Soms luister je naar een liedje en ben je ervan overtuigd dat het stiekem over jou gaat. Over jouw diepste gedachten, gevoelens en emoties. Hele films aan herinneringen spelen zich af in je hoofd, zo helder dat ze bijna weer tastbaar worden… Zulke muziek is als magie en jaren geleden ben ik betoverd door Tori Amos.

Toen Rik me een tijdje geleden verastte met twee kaartjes voor haar “Abnormally attracted to sin” concert in Amsterdam was ik dan ook door het dolle heen. Dagenlang heb ik met een idiote grijns op mijn gezicht door het huis gewandeld en tegen ieder keukenkastje, theekopje en onderzettertje gezegd: “Ik ga naar Tori!” (Ja, zo gek ben ik dus echt.) Ik zou mijn muziekale heldin gaan zien! De vrouw die tovert met haar piano, bezweert met haar woorden en je ziel raakt met haar stem.

En daar zaten we gisteren, in een afgeladen HMH. Vol spanning te wachten tot er iets zou gaan gebeuren op het podium. Het duurde even, maar toen stond ze daar toch echt: Stijl oranje haar, lange blauwe jurk en een verpletterende uitstraling: Tori Amos! Van tevoren had ik me wat zorgen gemaakt. Haar muziek is zo geavanceerd, is dat live wel over te brengen? Op haar cd’s wisselt ze als een kameleon van stem, is dat live wel te doen? Gaat het niet een beetje tegenvallen? Maar zodra ze achter haar piano plaatsnam en begon te spelen en zingen, was alle twijfel weg. Mijn eerste reactie was: “is dit live? wauw…” Ze zingt zó ongelofelijk goed, terwijl ze twee piano’s tegelijk bespeelt én een bijna-lapdance op haar krukje doet… Het is gewoon bizar. Gedurende het hele concert was haar muziek adembenemend intens. Met haar drummer en gitarist heeft Tori Amos gisteren de avond van 3.500 mensen omgetoverd in een waanzinige ervaring. Ik zou niet weten hoe ik het anders zou kunnen beschrijven.

Ik was al fan van Tori, maar na dit concert is het helemaal officieel. Ik hou van Tori! En dan kun je natuurlijk niet terug naar huis zonder een ontzettend leuk fanshirtje. En vandaag ga ik toch maar eens die nieuwe cd kopen…

Edit: Ik kan het niet laten. er MOET wat beeld en geluidmateriaal bij. Ik speurde youtube af naar mijn favoriete nummers uit de show… Aanschouw! het einde van precious Things gisteravond opgenomen vanuit het publiek. Beeldmateriaal in andere concertzalen: Cornflake Girl, Fast Horse, Siren en tot slot het nummer dat ze helaas niet gespeeld heeft, maar wél hoog in mijn favorietenlijstje staat: Taxi Ride