Mijn laptop is een dagelijkse bron van frustratie, dat was al een poosje duidelijk. Hij loopt om de haverklap vast, er zit een spook in het cd laadje, het toetsenbord slaat 30% van de getypte letters voor het gemak maar over zodat ik iedere keer 3x moet controleren of mijn zinnen geen spelfouten hebben… Nee, het leven met mijn witte MSI MegaBook S270 gaat niet over rozen.

Nu heeft de laptop weer iets nieuws. Of nou ja, eigenlijk iets ouds… Een jaar geleden trok ik met laptop-lief door India. Laptop is meegegaan omdat ik mijn foto’s erop wilde opslaan en bewerken en omdat ik het handig vond om meteen mn reisverslagen -met foto’s- vanaf mijn hotelkamertjes kon typen. Ik vond het een prima idee, en vond het ook niet erg om 2 kilo extra gewicht met me mee te zeulen… Laptop dacht er echter anders over. In Rishikesh stak mijn schattige witte laptopje een dikke middelvinger naar me op en besloot me volledig te gaan negeren. Ik bleef op de “aan” knop drukken, maar alles dat er gebeurde was het blauwe power-lampje dat hoopvol brandde, maar het scherm bleef zwart en in de laptop heerste een doodse stilte. Ik vreesde het ergste. Ik heb eraan gedacht om mn laptop in India te laten repareren. Ik bedoel, India is toch IT land nummer 1, die weten heus wel wat van laptops! Maar toen ik alle dodgy-looking computerwinkeltjes zag kwam ik daarvan terug. Wekenlang heb ik met een hersendode laptop gesjouwd in de hoop dat er een wonder zou gebeuren.. En dat gebeurde. Toen ik voor de honderdste keer stug probeerde om de laptop aan te zetten alsof er niets aan de hand was, besloot hij het weer te doen. Vraag niet hoe, maar hij deed het, en dat was het belangrijkst.

Eenmaal thuis ben ik weken bezig geweest om de laptop weer en beetje normaal te laten functioneren. Een soort fysiotherapie voor laptops… Vind je het gek, als ik zelf een paar weken hersendood ben geweest ben ik ook niet plotseling weer helemaal de oude :P Ik heb het vastlopen weten te beperken, er bleken 800 virussen in mn laptop te zitten die er allemaal uit zijn, de snelheid is van “zero” tot “zeer acceptablel” opgeklommen… Ik vond het een schouderklopje waard.

Wat heeft dat allemaal met nu te maken? Nou, het is exact een jaar geleden dat we op reis waren, laptop en ik, en nu lijdt hij aan herbelevingen. Heel sporadisch doet hij weer exact hetzefde als een jaar geleden: Helemaal niets. Ik zou me erbij neer kunnen leggen dat Laptop-lief gewoon bejaard is en moe van het extreem intensieve gebruik, maar volgens mij zit het allemaal gewoon in zn hoofd. Tijd voor een andere aanpak: mijn vriendje is consultatief psychiatrisch verpleegkundige én we hebben een psychologe in de vriendengroep. De juiste medicatie, oplossingsgerichte therapie, shocktherapie, EMDR als het nodig is… Dit trauma moet toch te verwerken zijn… ;)

Mijn laptop is niet lief voor mij, en daarom ben ik niet lief voor mijn laptop. Zo werkt het bij mij. En bij mijn laptop ook. Maar koppig als ik ben, tegen een computer leg ik het af. Wat ben ik toch een ongelofelijke softie, soms. Zo besloot ik vandaag om eens lief te zijn voor mn laptop. Een nieuwe laptop kopen zit er nog even niet in, dus als ik dan toch nog een tijdje met deze ouwe knorrepot moet doen, dan ben ik maar liever vriendjes met het ding. En zo begon ik vanmorgen keurig netjes aan een virusscan, een grondige schijfopruiming, ik gooide CCleaner weer eens aan en nu staat mijn laptop inmiddels alweer een uurtje of 3 te defragmenteren. De defragmentatie is nu op 2% en er is al bijna 10 GB vrijgekomen. Ik begin dan ook te geloven dat mijn laptop niet voor niets een hekel aan me heeft. Dit neemt nog niet weg dat het cd-laatje om de haverklap automatisch opengaat en dat fotobewerking zo lang duurt dat ik drie koppen thee kan drinken voordat er één filtertje geladen is… Maar het is een begin.

Wie weet… Misschien worden mijn laptop en ik toch nog vriendjes…

Anderhalf jaar geleden sloot ik een telefoon abonnement af bij Orange, maar omdat T-mobile Orange heeft overgenomen mag ik nu al een nieuwe telefoon en dus een nieuw abonnement! Geen probleem natuurlijk, maar gun me even de tijd om erover na te denken. Dat blijkt echter een hele onlogische reactie te zijn volgens de telecom providers en dus werd ik wekenlang consequent gespamd via email, brievenbus en telefoon. Toen ik zaterdag voor de zóveelste keer een telefoontje kreeg (hoewel ik toch al drie keer duidelijk gezegd had dat ik voorlopig even geen interesse had) was ik het dus meer dan zat… OK! Ik ga al kijken welke provider en welke telefoon ik wil. Sjonge.

Ik bedacht me dat een Iphone wel een heel leuk speeltje is. ok, ik weet het, de halve wereld loopt met zo’n ding maar dat neemt niet weg dat ik hem ook heel erg geweldig vind. Ik wandelde de T-mobile winkel binnen om te informeren naar de mogelijkheden en kwam erachter dat ik helemaal niets hoefde bij te betalen. Ik ga zelfs niet omhoog in mijn abonementskosten! Hoe dit kan weet ik niet, want via internet had ik voor een 16 gig in combinatie met dit abonnement toch echt over de €100,- bij moeten betalen, maar mij hoor je niet klagen.

Ik ben de trotse bezitter van een iphone, helemaal van mij mij mij. Sanne en Marieke dat wordt een geek-party zaterdag!

Maar ja, mijn iphone kan toch echt niet op tegen het nieuwe scheerapparaat van mijn vader. Dat wordt toch wel de volgende stap: Telefoon, camera, gps, internet én een ladyshave in één ;)