“Vroeger” had ik niets met voetbal. Helemaal niets. Als er één ding met stip bovenaan mijn couldn’t-care-less-lijstje stond was het voetbal. Twintig idioten die op een veel te groot grasveld achter een bal aanrennen, anderhalf uur lang. En dan twee nog stommere malloten die tussen twee palen blijven staan om de bal op te vangen. Ga schaken ofzo! Oh! En wat ik voor zover mogelijk nog erger vond dan voetbal zelf waren de voetbal supporters. Mijn hemel! Luidruchtige gekken in oranje overallen… Ik snapte er werkelijk helemaal niets van. Een vriendin vertelde me ooit dat ze alleen maar keek omdat ze de spelers zo knap vond. Ik heb het geprobeerd, maar blijkbaar heb ik ook al niets met mannen in kousen, bezweette voorhoofden en uiterst fanatieke koppen. Ook deze vlieger ging voor mij niet op en voetbal bleef kudt.

In tijden van uiterste nood (lees: EK’s en WK’s) sloot ik me op op mijn kamertje en luisterde muziek, keek films, en zodra er ook maar ergens in de verte een toeter te horen was ging mijn volumeknop naar max. En de kroeg, dat was natuurlijk al helemáál verboden gebied. Was ik normaal gesproken iedere week vast meubilair van mijn stamcafé, tijdens voetbalwedstrijden leek ik voor de buitenwereld van de aardbodem verdwenen te zijn. Ik deed er alles aan om niets, maar dan ook NIETS mee te krijgen van het hele voetbal gebeuren.

Tijden veranderen en dat blijkt maar weer. Tegenwoordig sta ook ik in mn oranje shirtje in de kroeg om op een gigantisch scherm te kijken hoe “onze jongens” het doen, schreeuwend dat v.d. Vaart heus niet buitenspel stond. De heren in de tegenpartij zijn bij voorbaat klootzakken. De scheidsrechter is mn beste vriend als hij in “ons” voordeel fluit, maar waag het niet om een kaart tegen oranje te trekken. De oooeeeh’s en oooooh’s vliegen over mn lippen bij de minste geringste kans om te scoren. En ik schiet totaal in de zenuwen als de tegenpartij te lang aan de bal is.

Ik ben gehersenspoeld en ik geloof niet dat het nog goedkomt.

Nederland – Brazilië: ik hou mn hart vast…

Soms begrijp ik mezelf niet. Soms? Eigenlijk begrijp ik mezelf zelden. Mijn hersenen zijn volgens mij alleen in staat om volledig tegenovergestelde signalen af te geven. Het is net alsof de rechterhelft voortdurend ruzie maakt met de linkerhelft en andersom. Als ik er zo over nadenk, dit zou natuurlijk best de reden kunnen zijn van het feit dat mijn lichaam iedere vorm van coördinatie mist; mijn hersenen hebben het gewoon te druk met in de knoop zitten om mijn lijf nog enigszins normaal aan te kunnen sturen. Gelukkig kan ik blijkbaar nog wél logische conclusies trekken…

Maar goed, ik snap mezelf dus niet. Eerlijk waar. Zo ben ik bijvoorbeeld heel onzeker over dingen die er totaal niet toe doen, maar kan ik me niet druk maken om de dingen die juist wèl belangrijk zijn. Als ik het naar mijn zin heb vraag ik me af of ik dat wel verdiend heb, maar als ik me rot voel vind ik de wereld eigenlijk heel oneerlijk. Ik wil overal voor openstaan, maar laat me regelmatig uit het veld slaan door stomme angsten. Die angsten wil ik overwinnen, maar dan loop ik vervolgens tegen die lichamelijke lompheid aan waardoor ik weer gewond raak. Je zou verwachten dat ik daar iets van leer, maar het tegendeel is waar. Ik ben gek op contacten leggen, maar ben vervolgens bang om die mensen ècht toe te laten. Ik praat de oren van je hoofd, als ik daar de kans voor krijg, maar als het er een keer op aan komt weet ik niets te zeggen. Aan de ene kant ben ik stoer genoeg om de halve wereld over te hobbelen met een rugzak, maar aan de andere kant ben ik zo’n meisje met hoge hakken, jurkjes en een make-up tasje. Ik ben bang dat ik zo nog uren door kan gaan… aan de ene kant wil ik best accepteren dat ik zo vol met tegenstrijdigheden zit, maar aan de andere kant frustreert het me mateloos!

ik ben mijn gebruikershandleiding kwijtgeraakt… How to handle a Patty. mocht jij hem ergens hebben gezien, laat het weten via onderstaand formulier. Bij voorbaat dank!

Mijn leven is verre van saai. Meestal is dat iets om blij mee te zijn, maar soms, héél soms mag het best wel even iets minder.

Ik ben zaterdagavond met een vriendin en haar vriend in Rotterdam gaan stappen. We hebben een hele leuke avond gehad met zijn drietjes, en het was alweer licht aan het worden toen ik weer thuis kwam. Tot mijn grote verbazing -zowel Rik als ik stappen eigenlijk noooooit tot het weer licht is- lag Rik nog niet op bed, maar stond hij een sigaretje te roken op het dakterras met een vriendin. We kletsten nog wat na over onze stapavonden en toen Lotte naar huis ging dronken Rik en ik nog een kopje thee in de woonkamer. We wilden bijna naar bed gaan toen we inneens iets hoorden. Een klapperende deur? Iets dat omvalt? Zou er… Iemand binnen zijn? Nog meer gestommel. Shit!

We vlogen allebij op en stormden naar boven. Het was echt heel vreemd. Je hoort heel duidelijk dat er iemand op zolder is, maar op het moment dat je daadwerkelijk oog in oog staat met een wildvreemde kerel in je eigen huis voelt het toch vooral heel bizar. Onwerkelijk! De man verklaarde dat hij dronken was en wilde slapen. Leuk en aardig, maar hoe komt een dronken vent op het dak van een 3 verdiepingen tellend huis?

Eind vorig jaar is het huis van onze buren volledig afgebrand. Het huis wordt nu weer opgebouwd en staat dus in de bouwsteigers. Deze zijn natuurlijk niet zomaar toegankelijk, er staat een houten muur van minimaal twee meter hoog omheen en de enige deur wordt iedere dag met een groot hangslot afgesloten. De man verklaarde dat hij via de bouwsteiger omhoog is geklommen en via ons dakraampje -dat openstond- de zolder op is geklommen. “Ik heb niks gedaan, ik wil alleen maar slapen!” We hebben die kerel natuurlijk meteen via de voordeur op straat gegooid. Er is iemand in je huis, je eerste ingeving is dat hij weg moet. Toen hij buiten stond begon hij nog tegen Rik te klagen dat we hem op straat zetten omdat hij een allochtoon was. Mooi is ie he? Een kerel breekt in en hangt een vaag verhaal op, en beschuldigt ons daarna van discriminatie! Als het een blanke was hadden we hem natuurlijk in ons bed laten slapen en alle creditcards en dure spullen zó meegegeven. Koekje erbij? Jezus wat een idioot!

Toen de man weg was konden we er in eerste instantie best om lachen. We hebben ons geen seconde bedreigd gevoeld. Misschien iets dat onbewust in je hoofd speelt? Het is jouw huis, waar je je veilig voelt dus niemand kan je er iets aandoen? maar toen de situatie na een paar minuten tot ons door begon te dringen beseften we wel hoeveel geluk we hadden gehad. Wat als hij agressief had geworden? Wat als we gewoon op bed hadden gelegen en niet wakker waren geworden? Hij wilde alleen slapen, my ass! Er klopte niets van het verhaal. Ik besloot via zijn route naar beneden te klimmen: Door het raam, op het dak van de buren, via de steiger naar beneden. Na heel wat klim en klauterwerk kwam ik op de grond, maar ik stond nog altijd binnen de houten omheining en kon er nergens uit zonder erover heen te moeten klimmen. Deze kerel is zomaar even over een vlakke houten muur van meer dan twee meter hoogte geklommen in dronken toestand zodat hij kon slapen? Sure.

Nog iets: Het dakraampje is áltijd dicht. Na het opruimen van de zolder zaterdagmiddag zijn we het gewoon vergeten dicht te doen. Stom, maar kan gebeuren. Het raampje is vanaf de straat niet te zien, dus hoe groot is de kans dat die éne keer meteen bingo is en er een kerel binnen staat? Het gaat er bij mij niet in dat het niet eerder geprobeerd is. Het idee dat jij gewoon op je bed ligt en er iemand op het dak aan het zoeken is naar een manier om jouw huis binnen te komen! Serieus! WTF?

De politie hebben we vrijwel meteen ingeschakeld, en we zijn zelf ook nog maar e rondje door de stad gaan doen om te kijken of we de man nog ergens zagen. Zonder resultaat, helaas. Om 7 uur ‘smorgens besloten we het op te geven en na een sigaretje en een borrel op het dak gingen we dan eindelijk maar naar bed. Maar niet zonder eerst alle deuren en ramen te hebben gecontroleerd.. ;)

Ik geloof dat deze zaternacht de boeken in kan als één van de meest bizarre in mn leven. Jezus.