Het hele land stond dit weekend in het teken van dé grote finale. Alles en iedereen was oranje, nog veel meer oranje dan bij alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. In alle grote steden hingen grote schermen waar tienduizenden supporters live naar de WK finale Nederland – Spanje keken. En ik? Ik was aan het werk op zo’n locatie in Breda. Met 5 collega’s bouwde ik vanaf 17:00 een feestje in de bierkar midden op het festivalterrein. De sfeer was waanzinnig goed, en zelfs onze Belgische buren waren massaal aanwezig in oranje outfits. Maar tijdens de wedstrijd sloeg de sfeer om… Nederland verloor lelijk tegen Spanje. Heel, heel lelijk. Het festivalterrein liep stilletjes leeg. Achter de bar hadden we geen zin meer om er nog een feestje van te maken. Mijn collega’s aan de andere barren zagen er ook niet vrolijk uit. Opruimen ging snel en stilletjes. Het was klaar. In heel Nederland.

Maar gelukkig bestond dit weekend niet alléén uit voetbal. Zo was er een geniale zaterdagavond op North Sea Jazz, uiteraard voorafgegaan door een borrel in de -helaas niet erg koele- tuin van het Bilderberg hotel. Het werd een avond van veel drank, fijne mensen, gigantische hitte, naar buiten rennen om af te koelen in de storm en dansen op blote voeten. De enige drie artiesten die we echt gezien hebben zijn Al Green, Sharon Jones & the Dap Kings en Macy Gray, maar daar noem je wel wat op ook natuurlijk.

Macy Gray wilde ik eigenlijk al jaren een keer live zien, en ook al miste ik een heleboel nummers viel ze alles behalve tegen. Al Green is zo’n artiest waarvan je ongemerkt veel meer kent dan je aanvankelijk dacht. En wát een stem en energie heeft die man nog op zijn leeftijd zeg! Maar mijn grote heldin van de avond was Sharon Jones. Wat een topwijf en wat een muziek. Had ik al gezegd dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken om te dansen? En dat wil echt wat zeggen.

Nee. Mijn weekend kan zelfs niet stuk door het grote verlies van zondagavond.
Bedankt iedereen, het was ge-wel-dig!

Foto: Bert lek

Hoe moet ik de afgelopen twee maanden in vredesnaam beschrijven? Iedereen is altijd hele verhalen van me gewend. Waar ik ook ben, wat ik ook doe. Maar ik weet nu echt even niet waar ik moet beginnen…

Na een geweldige koninginnedag vertrok ik met mijn rugzak naar Texel, waar ik een tijdje als serveerster in een familierestaurant in de Koog zou gaan werken. Ik huurde een kamer vlakbij het strand en ging aan de slag. De eerste twee weken waren lastig; ik kende niemand, mijn lichaam moest wennen aan het zware werk en mijn kamer was hopeloos. Maar als je twee maanden intensief ergens bent, werkt en woont ga je je eigen wereldje opbouwen en er waarde aan hechten. Ik heb fantastische mensen leren kennen, ik heb ontzettend veel geleerd, ik heb strandwandelingen gemaakt, ik heb gezwoegd, ik heb gehuild, ik heb genoten, ik heb gedanst. Het was zoveel tegelijk, maar vroeg of laat moet je terug naar je eigen leven… Helaas was dat voor mij iets eerder dan ik hoopte, maar ik denk dat de beslissing om naar huis te gaan de juiste was. Maar man, er zijn een aantal dingen die ik enorm ga missen, en dan heb ik het niet eens over de nieuwe vrienden die ik heb gemaakt. Jullie zijn schatten, en ik mis jullie nu al!

En ja, ik geloof dat ik “Texels Lam” inderdaad een nieuwe betekenis heb gegeven ;)

Als ik iets wil dan ga ik ervoor. Misschien niet altijd direct, maar uiteindelijk geef ik vol gas. Bijvoorbeeld toen ik op reis wilde en het steeds maar uitstelde. Nog niet genoeg geld, de moesson komt eraan, er ligt teveel sneeuw in Nepal… Eigenlijk gewoon vermijding. Maar toen ik eenmaal een ticket had ging het snel. Baan opzeggen en gaan!

Zo ging het ook toen ik een paar maanden geleden besloot om meer te gaan doen met mijn (ja, ik ga het zeggen!) talent voor fotografie en design. De laatste jaren heb ik zo hier en daar wat bijgeklust: Wat foto’s hier, website’je daar… Maar eigenlijk nooit echt serieus. En waarom eigenlijk niet? Fotografie, design, vormgeving, compositie, beeld. Dat is waar mijn hart ligt.

Naast Pattycular.com heb ik maanden geleden ook Pattycular.nl geregistreerd om hier mijn portfolio op te zetten. Vervolgens heb ik er maanden over gedaan om écht een keer door te zetten, maar na een flinke dosis motivatie is het er dan toch van gekomen: Het design voor mijn portfolio is klaar, en ik ben er -al zeg ik het zelf- erg trots op.

Er moeten nog wat kleine dingen bijgesleuteld worden, en natuurlijk zijn de halve footer, dummyteksten en gebrek aan inhoud niet bepaald representatief. Maar niemand heeft nog gehoord van Pattycular.nl en de website is op zoekmachines ook nog niet te vinden. Dus ik vond dat ik het me wel kon permiteren om de site vroegtijdig de lucht in te gooien. Dit weekend hoop ik de laatste puntjes op de i te zetten en de ontbrekende pagina’s aan te vullen, en hopelijk gaat mijn portfolio snel voor wat extra opdrachten zorgen!!!