Sinds de middelbare school sta ik al bekend om mijn haarkleuren. Blond/zwart was jarenlang mijn handelsmerk. Toen ik dat zat werd veranderde mijn haar om de maand in een totaal ander kleurtje. van blond naar rood, van rood naar bruin, van bruin naar paars en van paars terug naar blond. Een paar jaar geleden bleef ik hangen op een natuurlijk koper/blond kleurtje en ik vond het wel even prima. Maar na twee jaar begon het weer te jeuken. Rood werd mijn nieuwe kleur. Gedurende een jaar werd mijn haar steeds roder en roder en ik vond het fantastisch! Knalrood haar, that’s me! Maar de lol begon pas écht toen ik van rood naar blond wilde. Mijn haar heeft ongeveer alle tussenkleuren gehad. Het heeft twee maanden geduurd maar ik was ein-de-lijk blond… wat denk je? De spoeling die ik er vandaag doorheen heb gegooid om de kleur een beetje op te hemelen pakte drie tinter donkerder uit dan de bedoeling was. BAM! De komende weken zal ik als brunette door het leven moeten. *haalt schouders op* ach ja, ik heb nu eenmaal een reputatie hoog te houden. Ik ben nou eenmaal “the girl that changes haircolors like other people change their socks” ;)

Inmiddels sta ik bekend als het meisje met het rode haar. En niet rossig rood, niet donkerrood maar knal-brandweerwagen-vuurtoren-rood. En je mag best weten dat ik daar trots op ben. Laten we eerlijk zijn; zo’n kleur staat niet bij iedereen even mooi en dat maakt zo’n kleur extra bijzonder. Bijna dagelijks kreeg ik aan alle kanten complimenten over mijn haar. Ik vond het dan ook vreselijk als mijn mooie rode lokken vervaagden, en geloof me, in zo’n extreme kleur is dat heel snel het geval. Het is een kwestie van goed bijhouden, zo min mogelijk wassen en smeren met allerlei soorten rode haarmousse. Ander bijkomend nadeel is dat zo’n lichtgevend kleurtje enorm afgeeft. Tijdens het douchen is alles roze en in het hele huis is geen witte handdoek meer te vinden. Een flinke regenbui is ook zo’n giller… En in de zomer krijg je roze zweetdruppeltjes… Nee, hoe mooi het ook is, dat vuurrode haar, echt handig is het niet altijd.

En dus besloot ik dat ik er even klaar mee was. Terug naar iets natuurlijkers. Koperblond, of gewoon écht blond… Leek me een prima idee! En zo kwam het dat ik gisteren -met pijn in mn hart want rood is zo mooooi- afscheid nam van mijn geliefde haarkleur. Mijn kapster zei al dat het een mission impossible ging worden, maar we zouden wel zien wat voor kleur het zo worden na een flinke ontkleuringssessie. Ja… na een half uur in de bleek gezeten te hebben was het effect nog nauwelijks zichtbaar. Blond zou het dus zeker niet in één keer worden. Koper dan? Blondeerspul uitgespoeld en drie kwartier met een koperverfje waar ook nog eens 9% blondermiddel in zat op mijn hoofd gezeten. Toen ik na het uitspoelen in de spiegel keek wist ik in eerste instantie niet of ik moest lachen of moest huilen. Kun je Bassie (die van Adriaan) even voor je halen? Juist; knal, maar dan ook KNAL oranje. Maar… Er is hoop. Extreme kleuren vervagen snel, en als je oranje minder intens maakt krijg je een mooi koperleurtje. Ik heb alvast een paar liter Head&Shoulders ingeslagen om het vervagingproces een hande te helpen.

Maar goed, waar het allemaal op neerkomt is dat ik de komende weken zit opgescheept met knal oranje haar. Niet bepaald iets waar ik blij van word… Maar wonderbaarlijk maar waar: tot nu toe heb ik ontzettend veel positieve reacties gehad! Ik snap er zelf niets van maar ik krijg van alle kanten complimenten. Dat ik zoveel lef heb, dat werkelijk alles me staat, dat ik de enige op de hele wereld ben die er ook met deze kleur goed uitziet, etc etc. Zoals ik al zei, ik snap er NIETS van! Maar goed, schouders recht, grote smile op mijn gezicht en gewoon doen of het zo hoort ;) Maar ik vrees een eindeloze reeks flauwe grappen over koninginnedag en het WK…

Mensen die mij al langer kennen zullen ongetwijfeld weleens naar mijn handen gekeken hebben. En dan is het ze ook opgevallen dat ik mijn nagels altijd korter dan kort heb. Ik heb namelijk een gave: Ik kan heel recht nagelbijten en dat vergt veel oefening…

Natuurlijk zou ik best wel wat mooiere handjes willen hebben. Nagels met van die mooi verzorgde witte randen met een glanslakje erover. Prachtig! Maar iets voor mij? Nee niet echt. Eerlijk gezegd interesseert het me ook niet zoveel hoe mijn handen eruit zien. Dat geldt eigenlijk voor veel aspecten van mijn uiterlijk. Natuurlijk, als ik naar een feestje ga maak ik er werk van. Maar op dagelijkse basis vind ik het al snel prima. Mijn favoriete kleding is voor het grootste gedeelte afkomstig uit India. Merkjes interesseren me totaal niet. Jassen en schoenen draag ik door tot ze vanzelf uit elkaar vallen. make-up? Wat mascara en eyeliner als ik de deur uit ga, meer vind ik meestal niet nodig. Veel teveel werk. Mijn haar hou ik wel keurig bij, maar wat wil je met vlammend rode lokken? Zonde om ze te laten vervagen… Maar haarlak, krultang, wax? Ik heb niet eens een föhn! Al met al zou je dus kunnen zeggen dat ik bepaald geen tutje ben. En dat wil ik ook zo houden.

Maar terug naar het handenverhaal. Vriendinnetje M. wil binnenkort haar eigen nagelstudio beginnen en had wat proefpersonen nodig om zich op uit te leven. Onder het mom van “Alles een keer proberen” heb ik ja gezegd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eigenlijk helemaal geen goed idee vond… Bij nepnagels heb ik persoonlijk al heel snel een associatie met ordinair. En anders wel met tutjes op hoge hakken en roze jurkjes. Heel gek, want bij heel veel meiden vind ik acrylnagels eigenlijk best mooi. Een beetje een dubbel gevoel dus. Toen M. me vertelde dat ze bij mij het liefst iets geks en uitbundigs (lees: groen met een paars glitterrandje) wide uitproberen schoot ik meteen in de verdediging. Gelukkig zijn we er uitgekomen: gewoon neutraal met een klein glimmertje en schuine witte randjes.

En gisteravond was het zover. M. ging druk aan de slag met kwastjes, poedertjes, vloeistoffen en weet-ik-veel-wat-nog-meer. Vinger voor vinger zag ik mijn handen transformeren… Toen M. klaar was was ik in shock: “Zijn dit MIJN handen??” Ze heeft echt supermooi werk afgeleverd. Ja, de hand op de foto is van mij. Ongelofelijk maar waar; een heuse vrouwenhand. Ik moet er nog wel heel erg aan wennen. Typen is vreemd, iphone bedienen onmogelijk en ik krab mezelf continu open als ik jeuk heb aan mijn neus. Maar goed, het schijnt te wennen. Ik denk niet dat ik vanaf nu iedere drie weken mijn nagels ga laten doen, maar ik ga het zeker in mn achterhoofd houden voor het geval er weer een keer een feestje aan zit te komen!

Eh. Volgende keer mag het alleen IETS korter ;)