Het hele land stond dit weekend in het teken van dé grote finale. Alles en iedereen was oranje, nog veel meer oranje dan bij alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. In alle grote steden hingen grote schermen waar tienduizenden supporters live naar de WK finale Nederland – Spanje keken. En ik? Ik was aan het werk op zo’n locatie in Breda. Met 5 collega’s bouwde ik vanaf 17:00 een feestje in de bierkar midden op het festivalterrein. De sfeer was waanzinnig goed, en zelfs onze Belgische buren waren massaal aanwezig in oranje outfits. Maar tijdens de wedstrijd sloeg de sfeer om… Nederland verloor lelijk tegen Spanje. Heel, heel lelijk. Het festivalterrein liep stilletjes leeg. Achter de bar hadden we geen zin meer om er nog een feestje van te maken. Mijn collega’s aan de andere barren zagen er ook niet vrolijk uit. Opruimen ging snel en stilletjes. Het was klaar. In heel Nederland.

Maar gelukkig bestond dit weekend niet alléén uit voetbal. Zo was er een geniale zaterdagavond op North Sea Jazz, uiteraard voorafgegaan door een borrel in de -helaas niet erg koele- tuin van het Bilderberg hotel. Het werd een avond van veel drank, fijne mensen, gigantische hitte, naar buiten rennen om af te koelen in de storm en dansen op blote voeten. De enige drie artiesten die we echt gezien hebben zijn Al Green, Sharon Jones & the Dap Kings en Macy Gray, maar daar noem je wel wat op ook natuurlijk.

Macy Gray wilde ik eigenlijk al jaren een keer live zien, en ook al miste ik een heleboel nummers viel ze alles behalve tegen. Al Green is zo’n artiest waarvan je ongemerkt veel meer kent dan je aanvankelijk dacht. En wát een stem en energie heeft die man nog op zijn leeftijd zeg! Maar mijn grote heldin van de avond was Sharon Jones. Wat een topwijf en wat een muziek. Had ik al gezegd dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken om te dansen? En dat wil echt wat zeggen.

Nee. Mijn weekend kan zelfs niet stuk door het grote verlies van zondagavond.
Bedankt iedereen, het was ge-wel-dig!

Foto: Bert lek