Mijn leven is alles behalve saai. Maar soms vergeet ik dat weleens! Gelukkig is er altijd dat éne zinnetje: “Gelukkig hebben we de foto’s nog” En foto’s heb ik inderdaad genoeg. Nee, ik sleep niet dagelijks mijn spiegelreflex-met-toebehoren met me mee omdat ik geen zin heb in een hernia. Maar er is dan altijd nog mijn compact camera en natuurlijk mijn iphone. Vooral die laatste staat iedere maand weer bomvol met leuke foto’s. En dat bracht me op een idee: Die foto’s verdwijnen iedere maand in een mapje op mijn computer waarna ik er nooit meer naar kijk. Dat moet anders kunnen… En toen bedacht ik me dat ongebruikte foto’s en blogdips heel erg goed samengaan! Ik ging meteen aan de slag met het uitzoeken van foto’s uit de afgelopen 30 dagen en kwam zoveel dingen tegen die ik eigenlijk alweer was vergeten. Misschien moet ik dit voortaan gewoon iedere maand doen!

Een weblog heb je voor jezelf. Maar je wil wél iets te vertellen hebben! Eigenlijk is dat heel erg dubbel. Maar dubbel of niet, feit blijft dat ik in een inspiratieloze bui ben. Ik loop al dagen rond met het idee om mijn weblog weer eens bij te werken maar heb geen flauw idee waar ik het over wil hebben. Niet dat ik niets meemaak, maar toch komt er niets uit mijn toetsenbord en mijn beeldscherm blijft net zo leeg als mijn hoofd. Kortom: Ik zit in de welbekende blogdip.

Het komt vast wel weer goed. Ik kan altijd schrijven over hoe ik afgelopen weekend leerde buks schieten en hoe stoer het me stond met zo’n geweer in mn handen. (kijk maar!!!) Ik kan het hebben over hoe hard Sanne en ik hebben gelachen om de geniale voorstelling van Sara Kroos. Oh, en de gigantische blunder die ik op mijn werk maakte toen een vrouw van 120 kilo een rokje in maat 36 afrekende en ik doodleuk vroeg of ze de rok gepast had omdat hij niet geruild mag worden.

Zucht. Misschin zijn er wel teveel dingen om over te schrijven en lukt het daarom niet. Who knows? Hoe dan ook: Chocola werkt tegen alles, dus ook vast wel tegen de blogdip. Een week, en twintig kilo verder zit ik vast weer vol met verhalen!

Sinds vorig jaar heeft mijn familie er buiten het jaarlijkse kerstdiner nog een vast uitstapje bij: Het jaarlijkse familieweekend. Het idee daarachter is natuurlijk om gewoon gezellig bij elkaar te zijn, omdat dat er anders (buiten de verjaardagen) nooit van komt. Klinkt goed? Nou dan ken je mijn familie nog niet. Mag ik iedereen even wijzen op een opmerking van mijn tante over het vorige familieweekend? Deze quote vat mijn familie namelijk ontzettend mooi en poëtisch samen: “Vond het familieweekend zo gezellig, heb spontaan besloten dat er snel een vervolg moet komen (maar dan zonder familie)” En dat is dus precies hoe wij met elkaar omgaan.

Ik bereid me voor op een weekend vol harde grappen, ouwe koeien en zoveel mogelijk activiteiten zodat we zo min mogelijk met elkaar in gesprek hoeven. Want stel je voor dat we eens met elkaar zouden moeten praten zeg! En voor de avonden waarop er geen activiteiten zijn is er uiteraard een life supply aan bier en wijn om ons leed te verzachten. ;)

Iedereen in de familie roept om het hardst hoe weinig zin we erin hebben om met elkaar in een landhuis te gaan zitten, en ik zou hier natuurlijk in mee moeten gaan. Ik bedoel, met mijn liefde voor cynische humor wordt dat van me verwacht! Maar wonderbaarlijk genoeg heb ik er eigenlijk vooral heel veel zin in om een heel weekend met elkaar op gescheept te zitten. Ik kijk er al weken naar uit. Ik hou van de medogenloze humor van de familie Slappendel. Ik vind het gezellig om koeien van 20 jaar geleden iedere keer weer uit de sloot te vissen. Mar bovenal vind ik het gewoon leuk om iedereen te zien.

Dus ik weet niet wat mijn familie doet, maar ík ga vanmiddag naar Brabant om gezellig met elkaar, een heel weekend in een landhuis te gaan zitten! ;)