Het hele land stond dit weekend in het teken van dé grote finale. Alles en iedereen was oranje, nog veel meer oranje dan bij alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. In alle grote steden hingen grote schermen waar tienduizenden supporters live naar de WK finale Nederland – Spanje keken. En ik? Ik was aan het werk op zo’n locatie in Breda. Met 5 collega’s bouwde ik vanaf 17:00 een feestje in de bierkar midden op het festivalterrein. De sfeer was waanzinnig goed, en zelfs onze Belgische buren waren massaal aanwezig in oranje outfits. Maar tijdens de wedstrijd sloeg de sfeer om… Nederland verloor lelijk tegen Spanje. Heel, heel lelijk. Het festivalterrein liep stilletjes leeg. Achter de bar hadden we geen zin meer om er nog een feestje van te maken. Mijn collega’s aan de andere barren zagen er ook niet vrolijk uit. Opruimen ging snel en stilletjes. Het was klaar. In heel Nederland.

Maar gelukkig bestond dit weekend niet alléén uit voetbal. Zo was er een geniale zaterdagavond op North Sea Jazz, uiteraard voorafgegaan door een borrel in de -helaas niet erg koele- tuin van het Bilderberg hotel. Het werd een avond van veel drank, fijne mensen, gigantische hitte, naar buiten rennen om af te koelen in de storm en dansen op blote voeten. De enige drie artiesten die we echt gezien hebben zijn Al Green, Sharon Jones & the Dap Kings en Macy Gray, maar daar noem je wel wat op ook natuurlijk.

Macy Gray wilde ik eigenlijk al jaren een keer live zien, en ook al miste ik een heleboel nummers viel ze alles behalve tegen. Al Green is zo’n artiest waarvan je ongemerkt veel meer kent dan je aanvankelijk dacht. En wát een stem en energie heeft die man nog op zijn leeftijd zeg! Maar mijn grote heldin van de avond was Sharon Jones. Wat een topwijf en wat een muziek. Had ik al gezegd dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken om te dansen? En dat wil echt wat zeggen.

Nee. Mijn weekend kan zelfs niet stuk door het grote verlies van zondagavond.
Bedankt iedereen, het was ge-wel-dig!

Foto: Bert lek

Sinds de middelbare school sta ik al bekend om mijn haarkleuren. Blond/zwart was jarenlang mijn handelsmerk. Toen ik dat zat werd veranderde mijn haar om de maand in een totaal ander kleurtje. van blond naar rood, van rood naar bruin, van bruin naar paars en van paars terug naar blond. Een paar jaar geleden bleef ik hangen op een natuurlijk koper/blond kleurtje en ik vond het wel even prima. Maar na twee jaar begon het weer te jeuken. Rood werd mijn nieuwe kleur. Gedurende een jaar werd mijn haar steeds roder en roder en ik vond het fantastisch! Knalrood haar, that’s me! Maar de lol begon pas écht toen ik van rood naar blond wilde. Mijn haar heeft ongeveer alle tussenkleuren gehad. Het heeft twee maanden geduurd maar ik was ein-de-lijk blond… wat denk je? De spoeling die ik er vandaag doorheen heb gegooid om de kleur een beetje op te hemelen pakte drie tinter donkerder uit dan de bedoeling was. BAM! De komende weken zal ik als brunette door het leven moeten. *haalt schouders op* ach ja, ik heb nu eenmaal een reputatie hoog te houden. Ik ben nou eenmaal “the girl that changes haircolors like other people change their socks” ;)

“Vroeger” had ik niets met voetbal. Helemaal niets. Als er één ding met stip bovenaan mijn couldn’t-care-less-lijstje stond was het voetbal. Twintig idioten die op een veel te groot grasveld achter een bal aanrennen, anderhalf uur lang. En dan twee nog stommere malloten die tussen twee palen blijven staan om de bal op te vangen. Ga schaken ofzo! Oh! En wat ik voor zover mogelijk nog erger vond dan voetbal zelf waren de voetbal supporters. Mijn hemel! Luidruchtige gekken in oranje overallen… Ik snapte er werkelijk helemaal niets van. Een vriendin vertelde me ooit dat ze alleen maar keek omdat ze de spelers zo knap vond. Ik heb het geprobeerd, maar blijkbaar heb ik ook al niets met mannen in kousen, bezweette voorhoofden en uiterst fanatieke koppen. Ook deze vlieger ging voor mij niet op en voetbal bleef kudt.

In tijden van uiterste nood (lees: EK’s en WK’s) sloot ik me op op mijn kamertje en luisterde muziek, keek films, en zodra er ook maar ergens in de verte een toeter te horen was ging mijn volumeknop naar max. En de kroeg, dat was natuurlijk al helemáál verboden gebied. Was ik normaal gesproken iedere week vast meubilair van mijn stamcafé, tijdens voetbalwedstrijden leek ik voor de buitenwereld van de aardbodem verdwenen te zijn. Ik deed er alles aan om niets, maar dan ook NIETS mee te krijgen van het hele voetbal gebeuren.

Tijden veranderen en dat blijkt maar weer. Tegenwoordig sta ook ik in mn oranje shirtje in de kroeg om op een gigantisch scherm te kijken hoe “onze jongens” het doen, schreeuwend dat v.d. Vaart heus niet buitenspel stond. De heren in de tegenpartij zijn bij voorbaat klootzakken. De scheidsrechter is mn beste vriend als hij in “ons” voordeel fluit, maar waag het niet om een kaart tegen oranje te trekken. De oooeeeh’s en oooooh’s vliegen over mn lippen bij de minste geringste kans om te scoren. En ik schiet totaal in de zenuwen als de tegenpartij te lang aan de bal is.

Ik ben gehersenspoeld en ik geloof niet dat het nog goedkomt.

Nederland – Brazilië: ik hou mn hart vast…