Inmiddels sta ik bekend als het meisje met het rode haar. En niet rossig rood, niet donkerrood maar knal-brandweerwagen-vuurtoren-rood. En je mag best weten dat ik daar trots op ben. Laten we eerlijk zijn; zo’n kleur staat niet bij iedereen even mooi en dat maakt zo’n kleur extra bijzonder. Bijna dagelijks kreeg ik aan alle kanten complimenten over mijn haar. Ik vond het dan ook vreselijk als mijn mooie rode lokken vervaagden, en geloof me, in zo’n extreme kleur is dat heel snel het geval. Het is een kwestie van goed bijhouden, zo min mogelijk wassen en smeren met allerlei soorten rode haarmousse. Ander bijkomend nadeel is dat zo’n lichtgevend kleurtje enorm afgeeft. Tijdens het douchen is alles roze en in het hele huis is geen witte handdoek meer te vinden. Een flinke regenbui is ook zo’n giller… En in de zomer krijg je roze zweetdruppeltjes… Nee, hoe mooi het ook is, dat vuurrode haar, echt handig is het niet altijd.

En dus besloot ik dat ik er even klaar mee was. Terug naar iets natuurlijkers. Koperblond, of gewoon écht blond… Leek me een prima idee! En zo kwam het dat ik gisteren -met pijn in mn hart want rood is zo mooooi- afscheid nam van mijn geliefde haarkleur. Mijn kapster zei al dat het een mission impossible ging worden, maar we zouden wel zien wat voor kleur het zo worden na een flinke ontkleuringssessie. Ja… na een half uur in de bleek gezeten te hebben was het effect nog nauwelijks zichtbaar. Blond zou het dus zeker niet in één keer worden. Koper dan? Blondeerspul uitgespoeld en drie kwartier met een koperverfje waar ook nog eens 9% blondermiddel in zat op mijn hoofd gezeten. Toen ik na het uitspoelen in de spiegel keek wist ik in eerste instantie niet of ik moest lachen of moest huilen. Kun je Bassie (die van Adriaan) even voor je halen? Juist; knal, maar dan ook KNAL oranje. Maar… Er is hoop. Extreme kleuren vervagen snel, en als je oranje minder intens maakt krijg je een mooi koperleurtje. Ik heb alvast een paar liter Head&Shoulders ingeslagen om het vervagingproces een hande te helpen.

Maar goed, waar het allemaal op neerkomt is dat ik de komende weken zit opgescheept met knal oranje haar. Niet bepaald iets waar ik blij van word… Maar wonderbaarlijk maar waar: tot nu toe heb ik ontzettend veel positieve reacties gehad! Ik snap er zelf niets van maar ik krijg van alle kanten complimenten. Dat ik zoveel lef heb, dat werkelijk alles me staat, dat ik de enige op de hele wereld ben die er ook met deze kleur goed uitziet, etc etc. Zoals ik al zei, ik snap er NIETS van! Maar goed, schouders recht, grote smile op mijn gezicht en gewoon doen of het zo hoort ;) Maar ik vrees een eindeloze reeks flauwe grappen over koninginnedag en het WK…

Mijn moeder en ik gaan sinds ik een jaar of 15 was ieder jaar samen ergens naartoe. Een weekendje Parijs, naar een concert van Madonna of in het extreemste geval een maand backpacken door China… Het is maar net waar we zin in hebben. Zulke tradities moeten we erin houden, vinden wij!

Dit jaar stond er een weekendje Deventer in de agenda. Mijn moeder had een hele leuke Bed & Breakfast midden in het centrum gevonden, dus waarom ook niet? Heel erg actief zijn we niet geweest; heerlijk slenteren door mooie straatjes, lekker winkelen en van de zon genieten op terrasjes. En laat ik het heerlijke eten bij de plaatselijke mexicaan niet vergeten… Buiten op het terras welteverstaan! (zomer zomer zomer!) De grootste verrassing was nog wel een bandje dat de Beach Boys coverde ergens in een kelder onder de Brink. Geniale avond gehad! En mijn moeder moest de mannen van zich afslaan :’)

Nou ja, het lijkt me duidelijk, het was een leuk weekend en gelukkig hebben we de foto’s nog… Nou ja, een paar dan.