September 4, 2008 | Categorie: India,Reizen
|Location: Delhi| Ik ben er. In mijn minst favoriete stad ter wereld; Delhi. Er is hier werkelijk niets veranderd sinds ik hier twee jaar geleden voor het eerst was. De hitte, de chaos, de stank, de koeien, de mensen die je maar niet met rust willen laten en de smerige hotelkamers. Tja, ik wist waar ik aan toe was dus de tweede keer is gelukkig wat minder schokkend dan de eerste keer. Toch ben ik de hele dag bezig geweest met mezelf overtuigen waarom ik hier nou ook alweer zo nodig naartoe moest. Dat zal de komende dagen nog wel even zo blijven denk ik.
De reis hiernaartoe was lang. Via Schiphol naar London waar ik nog twee uur moest wachten op het meest stomme vliegveld wat ik ooit gezien heb waar ik vervolgens met een vliegtuig van Jet Air naar Delhi vertrok. Het vliegtuig was nagenoeg leeg dus ik had de hele rij stoelen voor mezelf. Dus ook de drie tv schermpjes in de rugleuningen voor me :) Ik heb een Bollywoodfilm gekeken en wat gekletst met mijn personal steward (altijd al eens willen zeggen) en ik ben daarna languit over de drie stoelen gaan liggen slapen.
Mijn pick-up was keurig op tijd en het duurde dan ook niet lang voor ik in een taxibusje op weg ging naar Paharganj. Mijn hotel ligt aan de drukke main bazaar die ik bij aankomst direct herkende. Werkelijk ieder winkeltje is nog hetzelfde. Mijn kamer is klote. Redelijk groot maar met smerige vette vloerbedekking en “wit” beddengoed dat inmiddels een hele onnatuurlijke kleur grijs heeft. Tja, Het is India. Het is zo, he Rik?
Toen ik mijn spullen gelost had op mijn kamer ben ik maar meteen een stukje gaan wandelen op de main bazaar. Eén stap buiten je hotel en de Indiers vliegen je al om je oren. “You want rikshaw ma’am?” “Hello! What’s your name? Nice Sunglasses, where did you buy?” “Yes, please look my shop!” De meesten kun je afwimpelen door vriendelijk te lachen en door te lopen maar sommigen zijn echt hardnekkig. “Hello, where you from? What your name? You in Delhi first time yes? Hello, can you answer?” Na een tijdje keek ik hem aan en zei op luide toon in het hindi dat ik niet met hem wilde praten. “ok ma’am.” Was zijn reactie, en hij hield zijn mond. Je zou denken dat het daarmee opgelost is, maar nee hoor, niet in India. Hier blijven ze dan gewoon naast je lopen en volgen iedere beweging. Ik weet niet wat ik erger vind… Na een tijdje heb ik hem afgeschud door maar even een winkel in te gaan waar ik natuurlijk meteen weer belaagd werd door een fanatieke verkoper. Tja… Het hoort erbij. Ik heb wat gedronken in een cafe’tje dat ik nog kende van twee jaar geleden en ben daarna lekker terug gegaan naar mn hotel. Tukkie doen. Ha! Lekker excuus, die jet lag!
Toen ik wakker werd was het 8 uur en ben ik na een koude douche maar naar het dakterras geklommen om te eten. Ik had gehoopt in een heel gezellig backpackers sfeertje te komen waar ik zo aan kon schuiven maar dat viel een beetje tegen. Iedereen die alleen zat zat krampachtig over een lonely planet gebogen en de mensen die in groepjes aan tafels zaten waren allemaal te druk in gesprek. Ik ben dus ook maar krampachtig mn lonely planet gaan lezen en kwam tegen het einde van mn eerste voorzichtige groentencurry tot de conclusie dat ik morgen OF naar de Jama Masjid ga OF naar een ander tempelcomplex een stukje buiten Delhi. Pfff… Delhi is stom. Zo snel mogelijk alles zien en dan snel naar Amritsar!!!
Namaste, bonjour, ni hao, hallo en welkom op mijn eigen stukje world wide web. Ik ben 