Als eerst wil ik even hetvolgende kwijt: Ik ben dit weekend een klein beetje tante geworden. Een klein beetje, omdat ik zelf geen broers of zussen heb. Maar Rik wel, en zijn broer is zaterdag de trotse vader geworden van een zoontje! :) Het is een prachtig ventje, maar dat kon ook niet anders.

Reisvoorbereidingen: Twee weken voor vertrek… Het gaat echt snel allemaal. Ik moet nog met zoveel mensen afspreken en ik wil nog zoveel leuke dingen doen! En ik moet mn reisverzekering nog afsluiten en mn visum nog aanvragen… En ik wil zoveel mogelijk poffertjes en bitterballen en bruine boterhammen met kaas eten. En iedere ochtend ham/kaas croisantjes! Ik moet nog onderhandelen met mn hotel ook. Tja. Het is ECHT bijna zover! Ik begin toch behoorlijk zenuwachtig te worden.

Als mijn telefoon na elf uur ‘s avonds gaat en er knippert: “onbekend nummer” op mijn schermpje voel ik me niet direct geroepen nog op te nemen. Ze bellen morgen maar op een normaal tijdstip terug. (ja hoor, je mag me best truttig noemen) Maar als de telefoon meteen daarop nog een keer gaat begint dat standpunt te wankelen. Met een diepe zucht -wat is dit voor idioot?- nam ik vanavond dus toch mn telefoon maar op.

“Goedenavond, politie zuid-holland zuid” Het eerste dat je denkt is: Shit, wat is dit, waarom belt de politie? En waarom zo laat nog? Is er iets aan de hand? “Mevrouw, klopt het dat u contactpersoon bent voor de winkel Crumpler in Rotterdam?” pfff, ooooh is dat het… Dan is het toch wel lekker om te kunnen zeggen dat hij een oud nummer heeft doorgekregen. “Nee sorry, ik werk al een maand niet meer voor Crumpler. Gaat het alarm? In dat geval heb ik twee mobiele telefoonnummers voor u.”  “Ok, bedankt voor uw hulp! Prettige avond nog” Jeetje, het is écht niet meer mijn verantwoordelijkheid! Ik vind het rot dat er blijkbaar iets aan de hand is, maar het is niet langer mijn zaak, letterlijk en figuurlijk. Dat maakt het allemaal weer even zo officieel. Ik ben een half jaar vrij! En daarna ga ik weer iets nieuws beginnen. Heerlijk om dat weer even zo bevestigd te zien.

(maar ik hoop wel dat het vals alarm was)

Ik zat er stiekem al een tijdje naar te staren… “dat komt wel als ik terug ben uit India” dacht ik iedere keer. Maar als je hem even in je handen hebt dan gaat het toch wel heel erg jeuken. In eerste instantie wilde ik voor een 50mm gaan, maar in de winkel kwam ik deze tegen: De Sigma 30mm F1.4 DC EX. Nét iets breder inzetbaar dan een 50mm maar met hetzelfde effect. Echt, waanzinnig. Wat een portretten kun je hier mee maken zeg! Maar ook wat “wijdere” foto’s in lichtarme ruimtes. En dat zou toch heel mooi zijn in India en Nepal. Deze lens is ook erg lichtsterk, dus flitsen hoeft niet zo snel als je binnenshuis foto’s maakt. En dat maakt je foto’s een stuk mooier. Maar goed, zo’n lens kost ook wat. Best wel veel eigenlijk. 

Gelukkig is er altijd een oplossing. Ik ben bezig aan een website voor mijn tante en daar wilde ze me best wel iets voor teruggeven. En dus heeft ze me flink gesponsord. Mijn camera en ik zitten nu dan ook heel verliefd naar de nieuwe lens te staren. Jeetje wat is ie mooi. Hierboven een testfoto van mijn Dorje (een Tibetaans symbool voor verlichting en waarheid) Niet echt een interessante foto, maar hij laat wel mooi zien wat de lens kan. Echt een supermooi verloop van scherp naar onscherp! Ik kan echt niet wachten om op fotojacht te gaan… Hopelijk wil Rik binnenkort even slachtofferen, die staat toch altijd goed op foto’s :)