Ik doe de laatste tijd veel te weinig met mijn camera. Dit dankzij een chronisch gebrek aan fotomotivatie en inspirerende omgevingen. Gelukkig is er voor alles een oplossing: Ga een dag mee met Urban Photo Collective!

27 Maart.
De locatie: een schitterend pand (vroeger een machinefabriek) op de Piekstraat in Rotterdam.
Het onderwerp: de fotografen zelf!

Zo werd er dus buiten fotograferen ook heel veel model gestaan. Maar bovenal werd er toch heel veel gelachen. Op auto’s liggen, in de lucht springen, aan kettingen hangen, op het podium staan, in ladders klimmen, poseren op de boeg van een boot… Alle middelen werden aangegrepen. Ik vond het echt super om weer eens met mn camera in de weer te zijn, en de locatie was natuurlijk ook helemaal te gek. En dankzij mijn fotogenieke medefotografen heb ik toch een paar -al zeg ik het zelf- mooie plaatjes kunnen schieten.

.
.
.
En wat natuurlijk ook heel leuk is: Ik heb ook weer een stapel mooie foto’s van mezelf!
Leuk om te zien hoe verschillende fotografen je ook totaal anders op de foto weten te zetten :)
Onderstaande foto’s zijn gemaakt door: Wendy Olivier Claire Erwin Nawid Erik en Arjan

Ik heb er altijd iets jonger uitgezien dan ik was. Vooral toen ik net begon met uitgaan was dat nog wel eens problematisch. Mijn vrienden waren namelijk allemaal een stuk ouder dan ik, en ik was natuurlijk te jong om binnen te komen in de uitgaansgelegenheden waar mijn vrienden gingen stappen. Als ik er niet zo jong uit had gezien was dit vast geen probleem geweest, maar helaas voor mij werd ik nooit ouder ingeschat dan ik was. Gelukkig waren kopietjes van je paspoort toen nog voldoende om je mee te legitimeren. En ik was een wonder met photoshop, dat scheelde ook enorm. Ik was zestien, maar volgens mijn zelfgemaakte vervalsing van mijn paspoort was ik 18. Dat ik eruit zag als 14… Ach.

Ik dacht altijd dat alles opgelost zou zijn als ik 21 was. Dan zou ik overal oud genoeg voor zijn, en ook al zag ik er dan misschien nog steeds uit als 18, dat was in ieder geval oud genoeg om drank te kopen en de meeste discotheken binnen te komen. Toch gebeurde het nog regelmatig dat ik me in de supermarkt moest legitimeren als ik een fles wijn wilde afrekenen. In het begin moest ik daar om lachen. Maar nu, nóg eens 4 jaar later, begint het toch behoorlijk frustrerend te worden.

Iedere week koop ik in dezelfde winkel, bij hetzelfde personeel, dezelfde fles wijn. (Arrogant Frog, Sauvignon Blanc, want die is zo ontzettend lekker) En iedere week wordt er weer om mijn legitimatiebewijs gevraagd. Ok, bij Gall&Gall moet je je kunnen legitimeren als je onder de 25 bent. Kan ik enigszins inkomen. Maar je zou verwachten dat de mensen in het Alblasserdamse G&G filiaal na 8 weken toch wel doorhebben dat ik 25 ben, en ik die fles wijn 9 jaar geleden ook gewoon mee had moeten krijgen. Helaas…

En het kan nog gekker. Afgelopen zaterdag, toen ik weer een beetje afgekoeld was nadat ik mijn paspoort voor de 8ste keer tevoorschijn had gehaald voor mijn flesje wijn, ging ik sigaretten kopen bij Albert Heijn. Achter de kassa stond een meisje dat minimaal 7 jaar jonger was dan ik, en dus zelf oud genoeg om een pakje Marlboro light te mogen kopen. En wat zegt het wicht? “Heb je je legitimatiebewijs bij je?” Ik heb haar even vol ongeloof aan staan gapen en vroeg nogal onnozel of ze een grapje maakte. Het rekensommetje 1985-2010 vond ze blijkbaar nogal moeilijk want het duurde bijna frustrerend lang voordat ik uiteindelijk met mijn pakje sigaretten buiten stond… En heel hard ben gaan lachen.

Ooit, over 10 jaar, ben ik vast heel blij als ik jonger geschat word. Maar voor nu ben ik het gewoon even goed zat. De eerst volgende keer dat er om mijn legitimatie gevraagd wordt ga ik maar eens kijken wat er gebeurt als ik weiger om mijn paspoort uit mijn tas te vissen.