Soms begrijp ik mezelf niet. Soms? Eigenlijk begrijp ik mezelf zelden. Mijn hersenen zijn volgens mij alleen in staat om volledig tegenovergestelde signalen af te geven. Het is net alsof de rechterhelft voortdurend ruzie maakt met de linkerhelft en andersom. Als ik er zo over nadenk, dit zou natuurlijk best de reden kunnen zijn van het feit dat mijn lichaam iedere vorm van coördinatie mist; mijn hersenen hebben het gewoon te druk met in de knoop zitten om mijn lijf nog enigszins normaal aan te kunnen sturen. Gelukkig kan ik blijkbaar nog wél logische conclusies trekken…

Maar goed, ik snap mezelf dus niet. Eerlijk waar. Zo ben ik bijvoorbeeld heel onzeker over dingen die er totaal niet toe doen, maar kan ik me niet druk maken om de dingen die juist wèl belangrijk zijn. Als ik het naar mijn zin heb vraag ik me af of ik dat wel verdiend heb, maar als ik me rot voel vind ik de wereld eigenlijk heel oneerlijk. Ik wil overal voor openstaan, maar laat me regelmatig uit het veld slaan door stomme angsten. Die angsten wil ik overwinnen, maar dan loop ik vervolgens tegen die lichamelijke lompheid aan waardoor ik weer gewond raak. Je zou verwachten dat ik daar iets van leer, maar het tegendeel is waar. Ik ben gek op contacten leggen, maar ben vervolgens bang om die mensen ècht toe te laten. Ik praat de oren van je hoofd, als ik daar de kans voor krijg, maar als het er een keer op aan komt weet ik niets te zeggen. Aan de ene kant ben ik stoer genoeg om de halve wereld over te hobbelen met een rugzak, maar aan de andere kant ben ik zo’n meisje met hoge hakken, jurkjes en een make-up tasje. Ik ben bang dat ik zo nog uren door kan gaan… aan de ene kant wil ik best accepteren dat ik zo vol met tegenstrijdigheden zit, maar aan de andere kant frustreert het me mateloos!

ik ben mijn gebruikershandleiding kwijtgeraakt… How to handle a Patty. mocht jij hem ergens hebben gezien, laat het weten via onderstaand formulier. Bij voorbaat dank!

Ik verlang naar de zon. Naar sproetjes en de geur van zonnebrandcréme. Naar terrasjes en zwoele zomernachten. Ik wil dansen op het strand, ik wil tot diep in de nacht op het dak zitten en praten over de wereld. Ik wil hele dagen buiten zijn. Ik kijk reikhalzend uit naar de dag dat ik mijn zwierige zomerjurkjes weer uit de kast kan halen. Ik wil kampvuurtjes maken en slapen onder de sterren. Deze zomer wil ik overal en nergens tegelijk zijn, want daar ben ik goed in. Ik wil nieuwe uitdagingen aangaan en oude angsten overwinnen. Ik wil skaten, surfen, parachutespringen, zeekayakken, klimmen, mountainbiken. Ik verlang naar teenslippers. Wat zeg ik? Blote voeten! Grassprietjes tussen mijn tenen. Ik wil slenterend door de stad dwalen en me druk maken over wanneer ik weer met sunscreen moet gaan smeren. Er zijn vast honderd hippe feestjes waar ik naartoe kan. En duizend terrasjes waar ik kan neerstrijken als de hitte me teveel wordt. Ik wil dubbel en dwars inhalen wat ik vorig jaar heb laten liggen. Ik wil stralen.

En weet je wat het leuke is? Het begint allemaal vorm te krijgen. Nog even, en het is lente. Tijd voor bomen vol bloesem en nieuwe blaadjes. En vooral: tijd voor een eigen plekje, in de stad. Hopelijk met een balkonnetje, zodat ik daar de hele zomer met een sigaret in mn hand en mn ipod in mn oren naar dit liedje kan luisteren…

Vroeger (of in ieder geval lang geleden) toen iedereen plotseling helemaal into skeeleren was, was ik al een eigenwijs mormel. Ik wilde mezelf best op 8 wieltjes verplaatsen, maar ik kon natuurlijk niet zoals de rest van het dorp op skeelers aankomen. Skeelers vond ik trouwens toch maar lomp. En dus kwam ik op het geniale idee om rolschaatsen te gaan kopen. En dan bedoel ik niet van die crappy dingen uit de speelgoedwinkel, maar iets stevigs, met goede wielen waar ik wel een paar jaar mee kon doen. Ik wilde namelijk fanatiek door de polder gaan rollerskaten. Na wat vooronderzoek kwam ik bij RSI in Rotterdam terecht, waar ik ongeveer 4 maanden aan zakgeld neertelde voor een paar prachtige rollerskates. Helemaal blij was ik!

Die lol was van korte duur. Ik denk dat ik welgeteld 3 keer ben gaan rolschaatsen, waarbij ik meer onderuit lag dan daadwerkelijk aan het skaten was. Mijn prachtige, heerlijk zittende, dure, zwarte rollerskates verdwenen in de kast waar ze een jaartje of 12 zijn blijven liggen. Totdat ik dit weekend in gesprek raakte over skaten. Goh, das waar, die dingen heb ik ook nog liggen! En dus dook ik vandaag de kelder in en na het betere graafwerk kwam ik bedekt met spinnewebben weer boven de grond met een paar 12 jaar oude rollerskates die er na wat poetswerk nog als nieuw uitzagen.

Je ziet het natuurlijk al voor je: Ik meteen zwaar fanatiek mn rolschaatsen aangetrokken met de ilusie dat ik wel even een stuk langs de molens zou skaten. Ja… Niet dus. Al voor ik de achtertuin uit was had ik 3 keer onderuit gelegen, sneuvelde er een bloempot en scheelde het een haar of de schutting lag omver. Ik voelde me net Bambi die leerde lopen. Wankel, geen evenwicht en al helemaal geen controle. Nee, het was alles behalve elegant. Als ik slim ben verkoop ik mn rolschaatsen op marktplaats en verban ik de gedachte aan wieltjes voor eeuwig uit mijn geest. Maar we weten inmiddels allemaal dat ik niet slim bén. En dus ga ik des te fanatieker aan het rolschaatsen. Al val ik 69251 keer, al breek ik nog eens wat… Ik moet en zal het leren. In mijn hoofd zie ik mezelf deze zomer namelijk al heel cool en sexy op mijn rolschaatsen door de stad cruisen. Een mens moet toch dromen hebben, nietwaar?

Les 1: Waar zit de rem? :’)