I’m back in Liverpool Alblasserdam, and everything seems the same,
But I worked something out last night, that changed this little boys girl’s brain,
A small piece of advice, that took twenty-two five years in the make,
And I will break it for you now, please learn from my mistakes.

Let the love tear us apart,
I’ve found the cure for a broken heart.
Let it tear us apart, let it tear us apart!

Een paar maanden geleden had ik niet zo hard kunnen lachen om deze tekst als vandaag. Of misschien niet speciaal vandaag, maar vandaag hoorde ik dit nummer van the Wombats weer eens. En man, wat heb ik hard gelachen. Misschien niet om de situatie, maar de ironie is geniaal. En het waarderen van ironie is een goed teken, het kunnen lachen erom nog beter.

Soms heb je van die dagen dat alles goed is, dat alles klópt. Je stapt ergens in zonder te weten hoe het afloopt en je komt gewoon op je pootjes terecht.

Na een hele gezellige vrijdagavond-borrel stonden Mike en Adriana van Pasarella photography zaterdagochtend voor de deur. Er werd twee uur lang aan mijn haar en make-up gewerkt en het resultaat was een soort Patty 2.0: Een onwijs stoere chick, ge-wel-dig opgemaakt en met een wilde bos met vlammend rode krullen. Ik herkende mezelf nauwelijks terug! Die middag stond ik model voor Mike’s portfolio in de Benelux tunnel. Een beetje vreemd, aangezien ik meestal liever achter de camera sta dan ervóór! En poseren, laat ik daar nou even totaal geen ervaring mee hebben… Maar gelukkig kreeg ik hele duidelijke aanwijzingen en het lukte me zelfs om een uur lang in de kou een compleet arrogante kop te trekken. En jeetje, wat voelt het dan goed om jezelf op de foto’s terug te zien! Ik ben ontzettend blij met wat deze twee mensen uit me hebben weten te trekken. De foto’s zijn fantastisch! Complimenten aan Mike en Adriana en natuurlijk een schouderklopje voor mezelf ;)

Dankzij deze perfecte timing zag ik er natuurlijk fantastisch uit voor het feestje van die avond: Het slotfeest van het Internationaal Film Festival Rotterdam! (waar ik ook weer op de meest onwaarschijnlijke manier terecht ben gekomen!) En vooraf natuurlijk nog een filmpje in goed gezelschap. (Les Barons is een absolute aanrader mensen!!) Het feest was geweldig. Ik kan me bijna niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik heb gedanst. En dan bedoel ik ook écht dansen, en niet wat onbeholpen heen en weer geschuifel met mn voeten. De muziek was goed, de wijn was heerlijk en ik had leuke mensen om me heen. Ik voelde me zelfs nog een klein beetje beroemd toen ik out of the blue werd aangesproken met de woorden: “Hey! jij bent het meisje met die toffe Daily Mugshot! Ik ben fan van jou” En al helemaal toen ik mét gezelschap gewoon zonder stempel over de rode loper terug naar binnen mocht na een rokerspauze. Jeetje, waar dat rode haar toch goed voor is! Deze positieve energie was meer dan welkom. De avond werd uiteraard in stijl afgesloten met een geïmproviseerde afterparty en champagne. Dat zijn van die momenten dat je een keer blij bent dat de laatste bus om 12:00 gaat en de eerste pas weer om 06:30. Moet je kijken wat je misloopt als je gewoon naar huis gaat!

Soms kloppen dingen gewoon. Je bent op de juiste plaats, op het juiste moment en zonder precies te weten waarom maak je precies de dingen mee waar je blijkbaar aan toe was. En ja, eigenlijk gun ik mezelf dat wel :)

Maar goed, op dit soort gezeik zitten jullie niet te wachten. Maar misschien wel op de resultaten van de fotoshoot?
Meet the other side of me! En mag ik nog even zeggen dat ik vind dat ik vooral op de tweede foto een heel mooi hoofdje heb? Ja? Mooi. Want het is dat ik erbij was, anders had ik niet geloofd dat ík dit was! :D

Mensen die mij al langer kennen zullen ongetwijfeld weleens naar mijn handen gekeken hebben. En dan is het ze ook opgevallen dat ik mijn nagels altijd korter dan kort heb. Ik heb namelijk een gave: Ik kan heel recht nagelbijten en dat vergt veel oefening…

Natuurlijk zou ik best wel wat mooiere handjes willen hebben. Nagels met van die mooi verzorgde witte randen met een glanslakje erover. Prachtig! Maar iets voor mij? Nee niet echt. Eerlijk gezegd interesseert het me ook niet zoveel hoe mijn handen eruit zien. Dat geldt eigenlijk voor veel aspecten van mijn uiterlijk. Natuurlijk, als ik naar een feestje ga maak ik er werk van. Maar op dagelijkse basis vind ik het al snel prima. Mijn favoriete kleding is voor het grootste gedeelte afkomstig uit India. Merkjes interesseren me totaal niet. Jassen en schoenen draag ik door tot ze vanzelf uit elkaar vallen. make-up? Wat mascara en eyeliner als ik de deur uit ga, meer vind ik meestal niet nodig. Veel teveel werk. Mijn haar hou ik wel keurig bij, maar wat wil je met vlammend rode lokken? Zonde om ze te laten vervagen… Maar haarlak, krultang, wax? Ik heb niet eens een föhn! Al met al zou je dus kunnen zeggen dat ik bepaald geen tutje ben. En dat wil ik ook zo houden.

Maar terug naar het handenverhaal. Vriendinnetje M. wil binnenkort haar eigen nagelstudio beginnen en had wat proefpersonen nodig om zich op uit te leven. Onder het mom van “Alles een keer proberen” heb ik ja gezegd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eigenlijk helemaal geen goed idee vond… Bij nepnagels heb ik persoonlijk al heel snel een associatie met ordinair. En anders wel met tutjes op hoge hakken en roze jurkjes. Heel gek, want bij heel veel meiden vind ik acrylnagels eigenlijk best mooi. Een beetje een dubbel gevoel dus. Toen M. me vertelde dat ze bij mij het liefst iets geks en uitbundigs (lees: groen met een paars glitterrandje) wide uitproberen schoot ik meteen in de verdediging. Gelukkig zijn we er uitgekomen: gewoon neutraal met een klein glimmertje en schuine witte randjes.

En gisteravond was het zover. M. ging druk aan de slag met kwastjes, poedertjes, vloeistoffen en weet-ik-veel-wat-nog-meer. Vinger voor vinger zag ik mijn handen transformeren… Toen M. klaar was was ik in shock: “Zijn dit MIJN handen??” Ze heeft echt supermooi werk afgeleverd. Ja, de hand op de foto is van mij. Ongelofelijk maar waar; een heuse vrouwenhand. Ik moet er nog wel heel erg aan wennen. Typen is vreemd, iphone bedienen onmogelijk en ik krab mezelf continu open als ik jeuk heb aan mijn neus. Maar goed, het schijnt te wennen. Ik denk niet dat ik vanaf nu iedere drie weken mijn nagels ga laten doen, maar ik ga het zeker in mn achterhoofd houden voor het geval er weer een keer een feestje aan zit te komen!

Eh. Volgende keer mag het alleen IETS korter ;)