het is 6 uur ‘s nachts geweest… En op de één of andere manier krijg ik het altijd voor elkaar om op dit soort tijdstippen goede gesprekken met mezelf aan te gaan. Wat is belangrijk voor mij? Waar sta ik? Wat vind ik?

Vrienden: Ik ben (zeker na de laatste maanden) heel blij met de mensen die ik om me heen heb. Ook al delen ze misschien niet altijd mijn interesses, ik kan altijd bij ze terecht. Al is het midden in de nacht. ‘s Avonds laat gestrand? Ik hoef maar te bellen en er staat iemand voor me klaar om me op te halen. Heb ik het even moeilijk? Ik wordt verrast met een uitgebreide lunch. Wil ik ergens over praten? Er zijn altijd goede adviezen (die ik vervolgens zelden opvolg…) Geen huis? Joh, wij gaan een maand weg, trek lekker bij ons in… Mijn vrienden zijn totaal verschillend van elkaar. Maar ik hou van ze om wie ze zijn, en misschien nog meer om wie ze voor mij zijn.

Werk: Ambities en talenten genoeg. Maar keuzes maken? Mijn hemel, wat heb ik daar moeite mee. Mijn ideale baan ligt in mijn eigen bedrijfje. Full-time bezig zijn met fotografie, webdesign en grafisch ontwerp. Ik heb het heel hard geprobeerd, maar de tijd is er nu gewoon niet naar. Zo hier en daar een opdracht is makkelijk, maar om er een full-time baan van te maken? Nee, dat ligt nu wat lastiger in verband met de economie. Maar dat komt vanzelf goed. Tot die tijd moet ik iets gaan vinden dat me boeit. Waar ik mijn creativiteit en intelligentie in kwijt kan. Ik wil energie halen uit wat ik doe… Maar dat kan voor mij op zoveel vlakken. Wanneer ik een baan heb die mij kan blijven prikkelen ben ik een harde werker. Overuren? Geen bezwaar, zolang ik maar kan doen wat ik moet doen. Ik ben vaak strenger voor mezelf dan nodig zou moeten zijn, maar dat geldt eigenlijk op ieder vlak. Ik ben extreem veeleisend naar mezelf, en ook naar anderen. Dat is denk ik de reden dat ik goed was in de dingen die ik tot nu toe gedaan heb… Op wat uitzonderingen na omdat mijn hart er niet in lag. En dat hart vind ik nou juist zo belangrijk…

Geld: Ach, geld. Onmisbaar, maar hoe belangrijk is het? Mijn vader verkondigde altijd vol trots: “Patty? Patty geeft niet om geld” En ergens heeft hij gelijk. Als ik iets overhou aan het einde van de maand maak ik er het liefst een reisje van. En ok, dat nieuwe jurkje is ook mooi meegenomen. Maar heb ik het niet, dan red ik het ook prima. Ik heb niet de ambitie om rijk te worden. Wonen op 20 vierkante meter? ik vind het prima. Ik wil kunnen leven, kunnen reizen en af en toe iets aan mijn uiterlijk kunnen besteden. En ja, boodschapen doen bij de Albert Heijn in plaats van bij de Bas van der Heijden… Maar is dat zo veel gevraagd? Ik denk het niet. Ik ben op mijn reizen in dorpen geweest waar geld niet bestaat, en ik vond het de mooiste plaatsen ter wereld. Een geit, een groententuintje en een dak boven je hoofd. Totaal niet van deze cultuur! Aan die levensstijl zou ik inmiddels niet meer kunnen wennen. Maar ik ben er ergens wel jaloers op.

Spiritualiteit: Ik ben zo spiritueel als een barkruk. Echt waar. Ik heb van alles geprobeerd op het gebied van meditatie. Zelfs voor spirituele therapie stond ik open! Maar ik eindig altijd in een lachkick. Mijn voeten staan stevig op de grond. Hoezeer ik ook geloof in spiritualiteit, ik geloof dat het voor mij niet is weggelegd. Althans, niet nu.

Kunst en cultuur: Ik beschouw mezelf als een cultureel persoon. Ik hou van uitgaan; muziek, theater, tentoonstellingen, musea… Ik geniet. Moderne kunst, rennaisance, grieks of romeins… Mijn interesse in kunstgeschiedenis kent weinig grenzen, net als mijn nieuwsgierigheid naar verschillende religies. Ik lees de Bijbel, de Koran, de Gita… En ben continu op zoek naar overeenkomsten en verschillen. Ik hou van urenlange discussies over deze onderwerpen. Ik wil me verplaatsen in andere denkwijzen. Ik sta open voor de wereld en haar geschiedenis, en ik zou willen dat iedereen er zo over dacht.

Liefde: Zucht. Hoe mooi kan het zijn, en hoe pijnlijk. Ik ben niet per definitie een romantisch persoon, maar ik geloof wel in liefde. Hoe mooi zou het zijn om je leven met iemand te delen, samen oud te worden, van elkaar houden ondanks iemands tekortkomingen? Ik blijf hopen dat zoiets bestaat. Ja, ik ben daarin flink onderuit gegaan… maar met mij vele anderen. Het opstaan duurt langer dan het vallen, maar als je weer met beide benen op de grond staat ben je een stuk wijzer geworden. En die wijsheid wil ik meenemen, want ergens geloof ik in de meest cheesy bollywoodliedjes waarin uit volle borst verkondigd wordt dat liefde bestaat.

Ik: Veelzijdig, creatief, spontaan, soms onzeker, soms totaal niet, weet soms heel goed wat ik wil en vaak ook juist helemaal niet… Ik ben het liefst positief, hoewel mijn buien soms kunnen wisselen. Ik sta open in mijn leven. Ik ben sociaal. Ik zou willen dat ik iets meer open was tegen de mensen die er voor mij toe doen. Ik zou willen dat ik op sommige vlakken wat zekerder was van mezelf. Mijn humor is cynisch en zwart, en dus het tegenovergestelde van mijn haarkleuren. Ik ben avontuurlijk. Is het niet in een ver land zoek ik wel avontuur op de hoek van de straat. Ik ben een enorme kluns. Ik laat mijn sleutels vallen in een berg sneeuw en zit vervolgens een uur op mijn knieën te zoeken voordat ik mijn huis binnen kan komen. Vind ik ze niet slaap ik in de schuur. Ik val van olifanten, sla om met kajakken en dat skieën me zo goed afgaat is een wonder. ik heb een heuse bitterballen verslaving en kan intens genieten van een glaasje champagne. zelfgerolde ham/kaas croisantjes uit de oven zijn mijn ware liefde. Ik maak de meest absurde dingen mee en geniet er vaak met volle teugen van. En weet je? Ergens is mijn ego groot genoeg om te durven zeggen dat ik vind dat er een boek over mij geschreven moet worden.

De mooiste dingen zijn vaak de kleinste. Het zit hem niet in de grote dingen, maar juist in korte momenten. Momenten met jezelf. Momenten met je vrienden. Momenten dat je schoonheid ontdekt in de dingen die je eigenlijk vanzelfsprekend vindt.

* Een avondje zonder televisie, met de muziek die je eigenlijk al veel te vaak gehoord hebt maar die toch altijd goed blijft.

* Wijntjes drinken in een bar die je nog niet kende, in goed gezelschap natuurlijk.

* Je vrienden die met tassen vol heerlijk eten voor de deur staan op een maandagmiddag.

* vogeltjes voeren in de achtertuin.

* In de koude buitenlucht omhoog kijken naar de sterren terwijl je een sigaretje rookt.

* Druk in de weer zijn met je camera om nieuwe dingen te leren.

* Nachtelijke telefoongesprekken met lieve vriendinnetjes.

* Een kwartier lang de slappe lach hebben om helemaal niets.

* Poseren voor een foto met je beste vriend en een drilboor.

* Foto’s bekijken van verre reizen en je realiseren dat je ze zelf gemaakt hebt.

En dat allemaal in één week. Jeetje, wat kan er dan in een maand gebeuren? Of in een jaar? Laat het maar komen, ik heb er zin in! :)

ik voel dingen die ik niet uit, en ik uit dingen die ik niet voel. Als je dat analyseert, wat blijft er dan nog over van dat sterke meisje van een paar jaar geleden? Dat meisje dat vrijwel zonder angst in haar eentje de wereld rondreisde? Aan de ene kant heel weinig, maar tegelijkertijd ook heel veel. deze conclusie is een afbraak aan wat ik altijd dacht te zijn; een sterk, onafhankelijk meisje dat kon liefhebben en houden van zonder dat ze daar ook maar iets hoefde in te leveren. In werkelijkheid bleek de prijs van “houden van” een stuk hoger. Ik wist niet meer wie ik was. Ik wist niet meer waar ik trots op was. Alles waar ik voor leefde was een liefde die geen liefde meer was. En dan belandt je weer met beide voeten op de grond. En dan? Tja… Dan blijkt dat de kosten hoger zijn dan de opbrengsten. Dan blijkt dat je jezelf voorbijgerend bent. Dan blijkt dat je niet langer bent wie je dacht dat je was. Het voelt als verraad naar jezelf. Het voelt alsof je in de steek gelaten bent. Maar als het erop aankomt… Wat maakt het dan uit? Wat maakt het uit wat je voor en ander betekend hebt terwijl je niet was wie je eigenlijk bent? De energie die je er in gestoken hebt, is die gelijk aan de energie die naar je terugkomt? Het antwoord op die vraag is hetzelfde als: kun je zwart vergelijken met wit? Er is misschien geen juist antwoord op. Maar in het leven is niet alles per definitie goed of slecht. En dat probeer ik mezelf te leren. Ik probeer om mezelf niet te verontschuldigen. Geen excuses voor wie ik ben. Geen excuses voor de fouten die ik gemaakt heb. Spijt is iets anders… ik leer om mijn gedrag aan te passen op wat ik voel, in plaats van andersom. En ik voel me er goed bij. Ook al weet ik dat ik er nog lang niet ben. Ook al weet ik dat er nog heel veel confrontaties met mezelf (en dat zijn de moeilijkste) gaan komen…. ik ben er klaar voor om van mezelf te houden. En ik kan alleen maar dromen dat er iemand is die mij leert kennen op de manier waarop ik mezelf nu leer kennen. Want het zou een hele mooie basis zijn. Een basis waar ik naar verlang. Een thuis. Een rust. Die zowel in mezelf als in mijn omgeving zit.