Soms lopen dingen niet zoals je zou willen. Dat is me in 2009 pijnlijk duidelijk geworden. Het jaar eindigde voor mij explosief, en dan heb ik het helaas niet over mooi vuurwerk en knallende champagnekurken. Mijn leventje zoals het was is in december ondersteboven gehouden en leeggeschud. Ik verloor mijn baan, een goede vriend, mijn relatie en mijn huis. En mezelf? Mezelf ben ik in de zomer al kwijtgeraakt. Je kunt je voorstellen dat ik door een hele moeilijke periode ga, waar ik voor de verandering eens niet alleen uit kan komen. Gelukkig staat er buiten wat professionele steun ook nog een fijn groepje mensen voor me klaar. Mijn ouders, waar ik altijd welkom ben. En mijn vrienden, onder andere Anton, Viv, Andjela, Ro, Vincent en Marieke, die er op alle mogelijke manieren voor me zijn en me opvangen als ik daar behoefte aan heb. Bedankt voor jullie steun, luisterende oortjes en positiviteit. Helaas zijn er natuurlijk ook vriendschappen die minder bestand blijken tegen mijn dip. Ik doe mijn best om mezelf niet te verwijten dat ik misschien teveel verwacht.

2010 staat voor mij symbool voor een nieuw begin. Noodgedwongen, dat wel. Ik had dingen natuurlijk liever anders gezien, en dan vooral mijn relatie met Rik. Het is een pijnlijke periode, maar ook een leerzame. Ik heb geen idee welke wending mijn leven gaat nemen. Je zou het kunnen zien als een groot avontuur… Met wat turbulentie onderweg ;)

Op het moment dat je wereldje hardhandig door elkaar wordt geschud en er allemaal dingen om je heen -die je krampachtig niét wilde verliezen- kapot vallen, is het fijn om te zien dat je jezelf een jaar geleden onbewust al hebt getroost.

Varanasi, India, 08-10-08

Misschien gaat het leven niet om logica
maar om het leven zelf.

Mijn gezondheid is de laatste tijd niet wat het zijn moet. Van een periode waarin ik telkens opnieuw keelontsteking kreeg en ontzettend moe was, ben ik overgestapt naar een periode van mysterieuze buikkrampen. Hele heftige mysterieuze buikkrampen. Zo heftig dat ik op een (niet zo) goede maandag gillend door het huis heen rende en als mijn klim-skills iets beter waren geweest had ik tegen de muren omhoog geklommen.

Toen het na een paar uur weer enigszins ging heb ik mezelf opgepakt en naar de spoedeisende hulp gesleurd. Daar namen ze me erg serieus en ik kwam meteen in een stroomversnelling van onderzoeken: Bloed prikken en meteen een infuus aanleggen, er werd wat afgevoeld en geprikt aan mijn buik, ik ben binnenstebuiten gekeerd door een gyneaologe en de dag erna moest ik terugkomen bij de darmspecialist. Het stomme is dat er bepaalde bloedwaarden verhoogd zijn dat op een aantal concrete zaken kan duiden, maar dat correspondeert niet met de plaats waarop ik pijn heb. Daar gaan we weer: “kijk het maar even aan, meer kunnen we nu ook niet doen”

Ik ben het zo zat. Ik ben iedere keer ziek maar niemand kan me vertellen wat ik dan precies heb. Natuurlijk is het ook niet goed als je één of andere enge ziekte blijkt te hebben waar je van je levensdagen niet meer vanaf gaat komen. Nee zoiets wil je niet te horen krijgen. Maar iedere keer te horen krijgen dat er helemaal níéts uit de onderzoeken is gekomen, kan ik je vertellen, is ook verschrikkelijk. Je blijft namelijk met je klachten lopen. En leg dan maar eens aan anderen uit wat je mankeert. “Ik ben ziek maar de artsen kunnen niets vinden” Mensen denken dan toch dat je je gigantisch aanstelt? Of dat het tussen je oren zit? Ik begin me zelfs schuldig te voelen als ik me weer ziek moet melden. Begrijpen ze het wel? Denken ze niet: “Pfff, het zal allemaal wel weer”?

En hier zit ik weer. Op de bank. Niet wetend wat ik met mezelf en mijn lijf aan moet. Filmpje kijken, bankhangen, twitteren over van alles en nog wat, naar buiten staren, niet weten hoe ik moet zitten/hangen/liggen omdat mijn lijf pijn doet, niet kunnen slapen en wachtend tot het weer over is. Ik ben duizelig, zie vreemde vlekken in mijn ooghoeken en mijn buikkrampen zorgen wel voor mijn dagelijkse behoefte aan beweging. Eén ding is zeker: Dat ziek zijn komt mijn neus uit en ik hoop dat er snel wat meer duidelijkheid komt!