Na een hele dag foto´s maken op een prachtige locatie tijdens het vierde verjaardagsfeestje van Urban Photo Collective vroeg Thamar of ik een “patty style” verslagje wilde schrijven voor op het blog van UPC. En aangezien dit de eerste keer was dat ik voor een andere site mocht bloggen, vind ik het toch even het vermelden waard ;) Benieuwd? Klik dan HIER of lees verder!

Forest Fantasy, kastelen en een jarig UPC!

Wie vaker meegaat met de maandelijkse meetings van Urban Photo Collective weet dat je altijd kunt rekenen op leuke thema’s, bijzondere locaties en een hoop gezelligheid. En het levert natuurlijk gegarandeerd stápels mooie foto’s op! Geen wonder dat er al maanden werd uitgekeken naar de jaarlijkse modellenshoot… En eerlijk is eerlijk: De verwachtingen van het vierde verjaardagsfeestje van UPC lagen hoog, en zeker met een thema als “Forest Fantasy”.

Met een stuk of vijftig fotografen, gewapend met minstens het driedubbele aantal camera’s en lenzen, belegerden we zondagmiddag het terrein van kasteel Doorwerth: Een prachtig vroeg-middeleeuws kasteel dat het decor was waarin Erik Hazelhoff Roelfzema tussen 1969 en 1970 zijn boek Soldaat van Oranje schreef. (hulde aan wikipedia, waardoor ik altijd héél slim lijk. En aan Olivier, die me wees op deze trivia.) Maar voor boeiende geschiedenislessen was zondag geen tijd. Voor het fotograferen van prachtig uitgedoste modellen wél! Van hippe jongens tot ridders, van sprookjesprinsessen tot diva’s… het waren stuk voor stuk plaatjes. En niet camerschuw! En dat is maar goed ook, want het lijkt me knap lastig om te poseren voor zoveel schietgrage fotografen tegelijk. De tuin en binnenplaats van het kasteel vormden een prachtige achtergrond voor de foto’s. Overal waar je keek waren bosjes fotografen aan het schieten. Als er geluid bij foto’s zou zitten was *klik*klik*klik* het enige dat je zou horen.

Na wat uitgebreide fotosessies rond het kasteel en een gezellige lunch sloegen we kamp op in het nabijgelegen bos om daar het thema Forest Fantasy eens goed uit te buiten. Het bos veranderde in een sprookjeswereld! Een prachtig boselfje, een stoere krijger, een schietgrage western chick en ga zo maar door. Het beperkte licht in het bos was een uitdaging, maar de resultaten zijn schitterend. Ik heb natuurlijk al stiekem op Flickr gespiekt en het mag gezegd worden: Wow, mensen wat een prachtige platen! Bijzonder hoe één thema door iedereen anders wordt ingevuld. Waar de één een mooie lichte foto aflevert kiest de ander bij hetzelfde model voor een duistere sfeer en dit levert hele verrassende resultaten op. De komende dagen zullen er nog veel meer fotos bijkomen en ik kan niet wachten om ze te bewonderen.

Het was een ontzettend leuke dag, en erg gezellig om de fotografen uit andere UPC steden eens te ontmoeten! En ik wil bij deze natuurlijk ook even bedanken voor de fantastische organisatie. Op naar 5 jaar Urban Photo Collective!

Tja, zoals ik al schreef zitten er behoorlijk wat mooie plaatjes tussen. En stiekem ben ik ook best trots op wat er uit mijn camera is komen rollen! Maar wat wil je ook met zulke prachtige en vooral geduldige modellen? Hieronder een kleine selectie van mijn foto’s. Binnenkort meer op Flickr!

Het hele land stond dit weekend in het teken van dé grote finale. Alles en iedereen was oranje, nog veel meer oranje dan bij alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. In alle grote steden hingen grote schermen waar tienduizenden supporters live naar de WK finale Nederland – Spanje keken. En ik? Ik was aan het werk op zo’n locatie in Breda. Met 5 collega’s bouwde ik vanaf 17:00 een feestje in de bierkar midden op het festivalterrein. De sfeer was waanzinnig goed, en zelfs onze Belgische buren waren massaal aanwezig in oranje outfits. Maar tijdens de wedstrijd sloeg de sfeer om… Nederland verloor lelijk tegen Spanje. Heel, heel lelijk. Het festivalterrein liep stilletjes leeg. Achter de bar hadden we geen zin meer om er nog een feestje van te maken. Mijn collega’s aan de andere barren zagen er ook niet vrolijk uit. Opruimen ging snel en stilletjes. Het was klaar. In heel Nederland.

Maar gelukkig bestond dit weekend niet alléén uit voetbal. Zo was er een geniale zaterdagavond op North Sea Jazz, uiteraard voorafgegaan door een borrel in de -helaas niet erg koele- tuin van het Bilderberg hotel. Het werd een avond van veel drank, fijne mensen, gigantische hitte, naar buiten rennen om af te koelen in de storm en dansen op blote voeten. De enige drie artiesten die we echt gezien hebben zijn Al Green, Sharon Jones & the Dap Kings en Macy Gray, maar daar noem je wel wat op ook natuurlijk.

Macy Gray wilde ik eigenlijk al jaren een keer live zien, en ook al miste ik een heleboel nummers viel ze alles behalve tegen. Al Green is zo’n artiest waarvan je ongemerkt veel meer kent dan je aanvankelijk dacht. En wát een stem en energie heeft die man nog op zijn leeftijd zeg! Maar mijn grote heldin van de avond was Sharon Jones. Wat een topwijf en wat een muziek. Had ik al gezegd dat ik mijn schoenen heb uitgetrokken om te dansen? En dat wil echt wat zeggen.

Nee. Mijn weekend kan zelfs niet stuk door het grote verlies van zondagavond.
Bedankt iedereen, het was ge-wel-dig!

Foto: Bert lek

Sinds de middelbare school sta ik al bekend om mijn haarkleuren. Blond/zwart was jarenlang mijn handelsmerk. Toen ik dat zat werd veranderde mijn haar om de maand in een totaal ander kleurtje. van blond naar rood, van rood naar bruin, van bruin naar paars en van paars terug naar blond. Een paar jaar geleden bleef ik hangen op een natuurlijk koper/blond kleurtje en ik vond het wel even prima. Maar na twee jaar begon het weer te jeuken. Rood werd mijn nieuwe kleur. Gedurende een jaar werd mijn haar steeds roder en roder en ik vond het fantastisch! Knalrood haar, that’s me! Maar de lol begon pas écht toen ik van rood naar blond wilde. Mijn haar heeft ongeveer alle tussenkleuren gehad. Het heeft twee maanden geduurd maar ik was ein-de-lijk blond… wat denk je? De spoeling die ik er vandaag doorheen heb gegooid om de kleur een beetje op te hemelen pakte drie tinter donkerder uit dan de bedoeling was. BAM! De komende weken zal ik als brunette door het leven moeten. *haalt schouders op* ach ja, ik heb nu eenmaal een reputatie hoog te houden. Ik ben nou eenmaal “the girl that changes haircolors like other people change their socks” ;)