Verbazen. Ik vind het een mooi woord. De letter z doet dat met woorden. Maar ook de emotie vind ik fijn. Verbazing is iets nieuws, maar meestal met een positief gevoel er achter. Een onverwachte zekerheid?

Soms moet je jezelf verbazen om je leven leuk te houden. Leer iets nieuws, accepteer een uitdaging… Ik ben blij met mijn keuzes van de afgelopen tijd. Stukje voor stukje valt alles op zijn plek. En dat er voor ieder stukje een plek is verbaast me misschien nog het meest!

Over twee weken ga ik na anderhalf jaar hard werken op vakantie. Naar Cuba! Keuzes knopen en resultaat. Doen doen doen! Misschien is doen wat 2013 mij tot nu toe heeft gebracht en ik kan niet wachten op wat me nog meer te wachten staat!

Ik herinner me dat we wakker werden op Lou Rhodes of Sigur Ros. Ik herinner me de kus als ik nog lag te doezelen en jij gedoucht en aangekleed klaar was om te vertrekken. Ik herinner me jouw huis. Ons huis. Ik herinner me Dordrecht. Hoe fijn de stad was maar hoe ik nooit mijn draai kon vinden. Ook niet met jouw vriendengroepje. Ik herinner me hoe eenzaam ik was. Ik herinner me de pijn toen ik met mijn rode koffertje weg moest.

Ik herinner me dat je schaakte in de kroeg. Ik herinner me een nacht op kussens op mijn roze wollige vloerbedekking op de bergweg. Ik herinner me films, en wijn en hapjes. Ik herinner me een gevoel waar ik op had gewacht. Ik herinner me Rome. Ik herinner me gevoelige gesprekken die ik met niemand durfde te voeren. Hoe blij ik was je weer te zien na een fantastische maand in Nepal doorgebracht te hebben. Ik herinner me dat er een spanning hing en jij vaak liever alleen was. Ik herinner me dat ik weer mijn spullen moest komen ophalen met tranen in mijn ogen.

Ik herinner me de dag dat ik de sleutel naar mijn nieuwe huis mocht ophalen. Ik herinner me de paniek. Alleen. En nu? Ik herinner me de angst en het verdriet. Ik herinner me de kou. Ik herinner me dat ik mijn huis ging inrichten. Ik herinner me avonden lang op de bank, huilend. Om jou, en jou. Ik herinner me dat ik mezelf heb opgeraapt. Ik herinner me dat ik een punt bereikte waarop ik jou, en jou niet meer nodig had. Ik herinner me het punt waarop ik besefte dat ik mezelf gelukkig moest maken.

En nu zit ik hier. In mijn huis. MIJN huis. MIJN spullen. Een kat met een Nepalese naam dartelt rond. Coldplay op de speakers, afgewisseld door Lou Rhodes… En ik realiseer me dat ik na 3 jaar eindelijk iets heb geleerd: je thuis voelen zit hem niet in een plaats, maar in jezelf.

Het gaat goed.

Hier lig ik dan, in een mooi hotel in chitwan national park, in de zon, uitkijk op de rivier, een pakje sigaretten naast me en mijn haren nog nat van het badderen met olifanten in de rivier.

De laatste week ging bizar snel voorbij. We zijn nog een tijdje in pokhara gebleven en tja, pokhara is eigenlijk een groot feestje met alle pubs, toeristen en live muziek. Om daar even vandaan te gaan hebben we een uitstapje gemaakt in begnas en rupa. Twee kleine plaatsjes aan een meer waar we bij een gezin hebben geslapen. In plaats van gewoon relaxen heb ik op hun land gewerkt. Om half 7 smorgens stond ik dal bhat klaar te maken en van 8 tot 11 heb ik koffiebonen op de traditionele manier gepeld. Daarna nog koffiebonen geplukt en de gepelde bonen geroosterd… Ongelofelijk veel werk en ongelofelijk zwaar ook! Een kopje koffie zal nooit meer hetzelfde zijn…

Na pokhara zijn we in een bizar tempo naar tansen Talpa en lumbini geracet om nu vervolgens zoals ik al eerder vermeldde neer te strijken in een heeele relaxte ligstoel met uitkijk op het national park. Wat een leven! Morgen terug naar kathmandu om dan hopelijk nog een vlucht om de mount Everest te maken en nagarkot en baktapur nog te zien. Nog een dag of vijf te gaan en dan weer naar huis :( ik mis Nepal nu al!