Soms heb je van die dagen dat alles goed is, dat alles klópt. Je stapt ergens in zonder te weten hoe het afloopt en je komt gewoon op je pootjes terecht.

Na een hele gezellige vrijdagavond-borrel stonden Mike en Adriana van Pasarella photography zaterdagochtend voor de deur. Er werd twee uur lang aan mijn haar en make-up gewerkt en het resultaat was een soort Patty 2.0: Een onwijs stoere chick, ge-wel-dig opgemaakt en met een wilde bos met vlammend rode krullen. Ik herkende mezelf nauwelijks terug! Die middag stond ik model voor Mike’s portfolio in de Benelux tunnel. Een beetje vreemd, aangezien ik meestal liever achter de camera sta dan ervóór! En poseren, laat ik daar nou even totaal geen ervaring mee hebben… Maar gelukkig kreeg ik hele duidelijke aanwijzingen en het lukte me zelfs om een uur lang in de kou een compleet arrogante kop te trekken. En jeetje, wat voelt het dan goed om jezelf op de foto’s terug te zien! Ik ben ontzettend blij met wat deze twee mensen uit me hebben weten te trekken. De foto’s zijn fantastisch! Complimenten aan Mike en Adriana en natuurlijk een schouderklopje voor mezelf ;)

Dankzij deze perfecte timing zag ik er natuurlijk fantastisch uit voor het feestje van die avond: Het slotfeest van het Internationaal Film Festival Rotterdam! (waar ik ook weer op de meest onwaarschijnlijke manier terecht ben gekomen!) En vooraf natuurlijk nog een filmpje in goed gezelschap. (Les Barons is een absolute aanrader mensen!!) Het feest was geweldig. Ik kan me bijna niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik heb gedanst. En dan bedoel ik ook écht dansen, en niet wat onbeholpen heen en weer geschuifel met mn voeten. De muziek was goed, de wijn was heerlijk en ik had leuke mensen om me heen. Ik voelde me zelfs nog een klein beetje beroemd toen ik out of the blue werd aangesproken met de woorden: “Hey! jij bent het meisje met die toffe Daily Mugshot! Ik ben fan van jou” En al helemaal toen ik mét gezelschap gewoon zonder stempel over de rode loper terug naar binnen mocht na een rokerspauze. Jeetje, waar dat rode haar toch goed voor is! Deze positieve energie was meer dan welkom. De avond werd uiteraard in stijl afgesloten met een geïmproviseerde afterparty en champagne. Dat zijn van die momenten dat je een keer blij bent dat de laatste bus om 12:00 gaat en de eerste pas weer om 06:30. Moet je kijken wat je misloopt als je gewoon naar huis gaat!

Soms kloppen dingen gewoon. Je bent op de juiste plaats, op het juiste moment en zonder precies te weten waarom maak je precies de dingen mee waar je blijkbaar aan toe was. En ja, eigenlijk gun ik mezelf dat wel :)

Maar goed, op dit soort gezeik zitten jullie niet te wachten. Maar misschien wel op de resultaten van de fotoshoot?
Meet the other side of me! En mag ik nog even zeggen dat ik vind dat ik vooral op de tweede foto een heel mooi hoofdje heb? Ja? Mooi. Want het is dat ik erbij was, anders had ik niet geloofd dat ík dit was! :D

Mensen die mij al langer kennen zullen ongetwijfeld weleens naar mijn handen gekeken hebben. En dan is het ze ook opgevallen dat ik mijn nagels altijd korter dan kort heb. Ik heb namelijk een gave: Ik kan heel recht nagelbijten en dat vergt veel oefening…

Natuurlijk zou ik best wel wat mooiere handjes willen hebben. Nagels met van die mooi verzorgde witte randen met een glanslakje erover. Prachtig! Maar iets voor mij? Nee niet echt. Eerlijk gezegd interesseert het me ook niet zoveel hoe mijn handen eruit zien. Dat geldt eigenlijk voor veel aspecten van mijn uiterlijk. Natuurlijk, als ik naar een feestje ga maak ik er werk van. Maar op dagelijkse basis vind ik het al snel prima. Mijn favoriete kleding is voor het grootste gedeelte afkomstig uit India. Merkjes interesseren me totaal niet. Jassen en schoenen draag ik door tot ze vanzelf uit elkaar vallen. make-up? Wat mascara en eyeliner als ik de deur uit ga, meer vind ik meestal niet nodig. Veel teveel werk. Mijn haar hou ik wel keurig bij, maar wat wil je met vlammend rode lokken? Zonde om ze te laten vervagen… Maar haarlak, krultang, wax? Ik heb niet eens een föhn! Al met al zou je dus kunnen zeggen dat ik bepaald geen tutje ben. En dat wil ik ook zo houden.

Maar terug naar het handenverhaal. Vriendinnetje M. wil binnenkort haar eigen nagelstudio beginnen en had wat proefpersonen nodig om zich op uit te leven. Onder het mom van “Alles een keer proberen” heb ik ja gezegd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eigenlijk helemaal geen goed idee vond… Bij nepnagels heb ik persoonlijk al heel snel een associatie met ordinair. En anders wel met tutjes op hoge hakken en roze jurkjes. Heel gek, want bij heel veel meiden vind ik acrylnagels eigenlijk best mooi. Een beetje een dubbel gevoel dus. Toen M. me vertelde dat ze bij mij het liefst iets geks en uitbundigs (lees: groen met een paars glitterrandje) wide uitproberen schoot ik meteen in de verdediging. Gelukkig zijn we er uitgekomen: gewoon neutraal met een klein glimmertje en schuine witte randjes.

En gisteravond was het zover. M. ging druk aan de slag met kwastjes, poedertjes, vloeistoffen en weet-ik-veel-wat-nog-meer. Vinger voor vinger zag ik mijn handen transformeren… Toen M. klaar was was ik in shock: “Zijn dit MIJN handen??” Ze heeft echt supermooi werk afgeleverd. Ja, de hand op de foto is van mij. Ongelofelijk maar waar; een heuse vrouwenhand. Ik moet er nog wel heel erg aan wennen. Typen is vreemd, iphone bedienen onmogelijk en ik krab mezelf continu open als ik jeuk heb aan mijn neus. Maar goed, het schijnt te wennen. Ik denk niet dat ik vanaf nu iedere drie weken mijn nagels ga laten doen, maar ik ga het zeker in mn achterhoofd houden voor het geval er weer een keer een feestje aan zit te komen!

Eh. Volgende keer mag het alleen IETS korter ;)

het is 6 uur ’s nachts geweest… En op de één of andere manier krijg ik het altijd voor elkaar om op dit soort tijdstippen goede gesprekken met mezelf aan te gaan. Wat is belangrijk voor mij? Waar sta ik? Wat vind ik?

Vrienden: Ik ben (zeker na de laatste maanden) heel blij met de mensen die ik om me heen heb. Ook al delen ze misschien niet altijd mijn interesses, ik kan altijd bij ze terecht. Al is het midden in de nacht. ’s Avonds laat gestrand? Ik hoef maar te bellen en er staat iemand voor me klaar om me op te halen. Heb ik het even moeilijk? Ik wordt verrast met een uitgebreide lunch. Wil ik ergens over praten? Er zijn altijd goede adviezen (die ik vervolgens zelden opvolg…) Geen huis? Joh, wij gaan een maand weg, trek lekker bij ons in… Mijn vrienden zijn totaal verschillend van elkaar. Maar ik hou van ze om wie ze zijn, en misschien nog meer om wie ze voor mij zijn.

Werk: Ambities en talenten genoeg. Maar keuzes maken? Mijn hemel, wat heb ik daar moeite mee. Mijn ideale baan ligt in mijn eigen bedrijfje. Full-time bezig zijn met fotografie, webdesign en grafisch ontwerp. Ik heb het heel hard geprobeerd, maar de tijd is er nu gewoon niet naar. Zo hier en daar een opdracht is makkelijk, maar om er een full-time baan van te maken? Nee, dat ligt nu wat lastiger in verband met de economie. Maar dat komt vanzelf goed. Tot die tijd moet ik iets gaan vinden dat me boeit. Waar ik mijn creativiteit en intelligentie in kwijt kan. Ik wil energie halen uit wat ik doe… Maar dat kan voor mij op zoveel vlakken. Wanneer ik een baan heb die mij kan blijven prikkelen ben ik een harde werker. Overuren? Geen bezwaar, zolang ik maar kan doen wat ik moet doen. Ik ben vaak strenger voor mezelf dan nodig zou moeten zijn, maar dat geldt eigenlijk op ieder vlak. Ik ben extreem veeleisend naar mezelf, en ook naar anderen. Dat is denk ik de reden dat ik goed was in de dingen die ik tot nu toe gedaan heb… Op wat uitzonderingen na omdat mijn hart er niet in lag. En dat hart vind ik nou juist zo belangrijk…

Geld: Ach, geld. Onmisbaar, maar hoe belangrijk is het? Mijn vader verkondigde altijd vol trots: “Patty? Patty geeft niet om geld” En ergens heeft hij gelijk. Als ik iets overhou aan het einde van de maand maak ik er het liefst een reisje van. En ok, dat nieuwe jurkje is ook mooi meegenomen. Maar heb ik het niet, dan red ik het ook prima. Ik heb niet de ambitie om rijk te worden. Wonen op 20 vierkante meter? ik vind het prima. Ik wil kunnen leven, kunnen reizen en af en toe iets aan mijn uiterlijk kunnen besteden. En ja, boodschapen doen bij de Albert Heijn in plaats van bij de Bas van der Heijden… Maar is dat zo veel gevraagd? Ik denk het niet. Ik ben op mijn reizen in dorpen geweest waar geld niet bestaat, en ik vond het de mooiste plaatsen ter wereld. Een geit, een groententuintje en een dak boven je hoofd. Totaal niet van deze cultuur! Aan die levensstijl zou ik inmiddels niet meer kunnen wennen. Maar ik ben er ergens wel jaloers op.

Spiritualiteit: Ik ben zo spiritueel als een barkruk. Echt waar. Ik heb van alles geprobeerd op het gebied van meditatie. Zelfs voor spirituele therapie stond ik open! Maar ik eindig altijd in een lachkick. Mijn voeten staan stevig op de grond. Hoezeer ik ook geloof in spiritualiteit, ik geloof dat het voor mij niet is weggelegd. Althans, niet nu.

Kunst en cultuur: Ik beschouw mezelf als een cultureel persoon. Ik hou van uitgaan; muziek, theater, tentoonstellingen, musea… Ik geniet. Moderne kunst, rennaisance, grieks of romeins… Mijn interesse in kunstgeschiedenis kent weinig grenzen, net als mijn nieuwsgierigheid naar verschillende religies. Ik lees de Bijbel, de Koran, de Gita… En ben continu op zoek naar overeenkomsten en verschillen. Ik hou van urenlange discussies over deze onderwerpen. Ik wil me verplaatsen in andere denkwijzen. Ik sta open voor de wereld en haar geschiedenis, en ik zou willen dat iedereen er zo over dacht.

Liefde: Zucht. Hoe mooi kan het zijn, en hoe pijnlijk. Ik ben niet per definitie een romantisch persoon, maar ik geloof wel in liefde. Hoe mooi zou het zijn om je leven met iemand te delen, samen oud te worden, van elkaar houden ondanks iemands tekortkomingen? Ik blijf hopen dat zoiets bestaat. Ja, ik ben daarin flink onderuit gegaan… maar met mij vele anderen. Het opstaan duurt langer dan het vallen, maar als je weer met beide benen op de grond staat ben je een stuk wijzer geworden. En die wijsheid wil ik meenemen, want ergens geloof ik in de meest cheesy bollywoodliedjes waarin uit volle borst verkondigd wordt dat liefde bestaat.

Ik: Veelzijdig, creatief, spontaan, soms onzeker, soms totaal niet, weet soms heel goed wat ik wil en vaak ook juist helemaal niet… Ik ben het liefst positief, hoewel mijn buien soms kunnen wisselen. Ik sta open in mijn leven. Ik ben sociaal. Ik zou willen dat ik iets meer open was tegen de mensen die er voor mij toe doen. Ik zou willen dat ik op sommige vlakken wat zekerder was van mezelf. Mijn humor is cynisch en zwart, en dus het tegenovergestelde van mijn haarkleuren. Ik ben avontuurlijk. Is het niet in een ver land zoek ik wel avontuur op de hoek van de straat. Ik ben een enorme kluns. Ik laat mijn sleutels vallen in een berg sneeuw en zit vervolgens een uur op mijn knieën te zoeken voordat ik mijn huis binnen kan komen. Vind ik ze niet slaap ik in de schuur. Ik val van olifanten, sla om met kajakken en dat skieën me zo goed afgaat is een wonder. ik heb een heuse bitterballen verslaving en kan intens genieten van een glaasje champagne. zelfgerolde ham/kaas croisantjes uit de oven zijn mijn ware liefde. Ik maak de meest absurde dingen mee en geniet er vaak met volle teugen van. En weet je? Ergens is mijn ego groot genoeg om te durven zeggen dat ik vind dat er een boek over mij geschreven moet worden.